­Բայց հպարտ ենք, որ ենք աշ­խար­հի այն ժո­ղո­վուրդ­նե­րէն, ո­րոնք կրցած են ի­րենց ինք­նու­րոյ­նու­թիւ­նը, ի­րենց տե­սա­կը, ի­րենց պե­տա­կա­նու­թիւ­նը ստեղ­ծել: ­Կա­րե­ւոր է այն, որ մենք այ­սօր հա­ւա­քո­ւած ենք ­Վա­հան ­Յով­հան­նի­սեա­նի շի­րի­մին մօտ եւ նշա­նա­կա­լի է, որ այս­տեղ երդ­ման ա­րա­րո­ղու­թիւն կը կա­տա­րենք: Ա­մէն դաշ­նակ­ցա­կա­նի հա­մար ա­մէ­նէն յի­շար­ժան ու կա­րե­ւոր օ­րե­րէն մէկն է: Ես, որ իմ կեան­քիս ըն­թաց­քին հա­զար բա­նի ա­կա­նա­տես ե­ղած եմ ու շատ բան մոռ­ցած, մէկ բան եր­բեք չեմ մոռ­ցած` իմ դաշ­նակ­ցա­կան երդ­ման օ­րը. 26 Ապ­րիլ 1990 թո­ւա­կա­նը»,- ը­սած է Ա­ղո­ւան ­Վար­դա­նեան:

Այ­նու­հե­տեւ, Հ.Յ.Դ. հա­մա­կիր­նե­րու 28 հո­գի­նոց խումբ մը հա­մալ­րած է կու­սակ­ցու­թեան շար­քե­րը` եր­դո­ւե­լով կու­սակ­ցու­թեան այն դրօ­շին վրայ, զոր բան­տար­կուած ա­տեն ճա­ղե­րուն ե­տե­ւէն ծա­ծա­նած էր ­Վա­հան ­Յով­հան­նի­սեան: Երդ­ման ա­րա­րո­ղու­թե­նէն ետք հնչած են շնոր­հա­ւո­րանք­ներ` ուղ­ղո­ւած նոր ան­դա­մագ­րո­ւած ե­րի­տա­սարդ­նե­րուն, ինչ­պէս նաեւ` ա­ւան­դա­կան եր­գեր: