Եւ­րո­խորհր­դա­րա­նի պատ­գա­մա­ւո­րը նշած է, որ հա­կա­մար­տու­թիւ­նը ­Լեռ­նա­յին ­Ղա­րա­բա­ղի եւ Ատրպէյ­ճա­նի մի­ջեւ է, այլ ոչ թէ ­Հա­յաս­տա­նի եւ Ատր­պէյ­ճա­նի, սա­կայն մի­ջազ­գա­յին հան­րու­թիւ­նը կոչ կ’ուղ­ղէ ­Հա­յաս­տա­նին եւ Ատր­պէյ­ճա­նին՝ յար­գե­լու հրա­դա­դա­րը այն պա­րա­գա­յին, երբ ո՛չ ­Ղա­րա­բա­ղը եւ ո՛չ ալ ­Հա­յաս­տանն են զայն խախ­տող­նե­րը:

«Ար­դեօք Ատր­պէյ­ճա՞նն էր, որ խախ­տած է հրա­դա­դա­րը: Ան­կաս­կած, ա­յո՛: ­Հա­կա­մար­տող կող­մե­րէն միայն Ատր­պէյ­ճա­նը շահ ու­նէր զայն խախ­տե­լու մէջ: ­Ղա­րա­բա­ղը հա­ւա­նա­բար չէր ցնծար խա­ղա­ղու­թեան հա­մա­ձայ­նագ­րի հաս­տատ­ման բա­ցա­կա­յու­թեան հան­գա­ման­քէն, սա­կայն կը յար­գէր զի­նա­դա­դա­րը: ­Ղա­րա­բա­ղը «ի­րա­վի­ճակ» ու­նի: ­Հա­յաս­տա­նը չէր ու­զեր սահ­մա­նա­գի­ծը հար­ցա­կա­նի տակ դնել»,- գրած է Ֆ­րանք Էն­կել: