­Հա­յոց ­Ցե­ղաս­պա­նու­թեան թան­գա­րան-հիմ­նար­կը, գիրք նո­ւի­րե­լու օ­րո­ւան խոր­հուր­դը օգ­տա­գոր­ծե­լով, ­Փետրուար 19ին լրագ­րող­նե­րուն եւ ու­սու­ցիչ­նե­րուն ներ­կա­յա­ցու­ցած է ա­նոնց հա­մար նա­խա­տե­սո­ւած գիր­ քեր:

Ինչ­պէս կը հա­ղոր­դէ «Ար­մէնփրես»ը, ­Հա­յոց ­Ցե­ղաս­պա­նու­թեան թե­ման դա­սա­ւան­դե­լու եւ լու­սա­բա­նե­լու նա­խընտ­րե­լի ու­ղի­ներ նա­խան­շող ու­ղե­ցոյց­նե­րը լոյս տե­սած են Հ.Հ. նա­խա­գա­հի գոր­ծըն­կեր կազ­մա­կեր­պու­թեան` ­Հա­յաս­տա­նի Ե­րի­տա­սար­դա­կան ­Հիմ­նադ­րա­մի յայ­տա­րա­րած դրա­մաշ­նոր­հա­յին մրցոյ­թի ծի­րէն ներս, ­Հա­յոց ­Ցե­ղաս­պա­նու­թեան ­Թան­գա­րան-հիմ­նար­կի եւ «Պ­րոս­պեկ­տուս ­Տա­րա­ծաշր­ջա­նա­յին եւ ­Քա­ղա­քա­կան ­Հե­տա­զօ­տու­թիւն­նե­րու ­Կեդ­րոն» հա­սա­րա­կա­կան կազ­մա­կեր­պու­թեան ջան­քե­րով: ­Մինչ ձեռ­նարկ­նե­րու լոյս ըն­ծա­յու­մը թան­գա­րան-հիմ­նար­կին մէջ կա­յա­ցած են դա­սըն­թացք­ներ լրագ­րող­նե­րու եւ ու­սու­ցիչ­նե­րու հա­մար: ­Հա­յոց ­Ցե­ղաս­պա­նու­թեան ­Թան­գա­րան-հիմ­նար­կի փոխ-տնօ­րէն ­Սու­րէն ­Մա­նու­կեա­նի խօս­քով` ու­սու­ցիչ­ներն ու լրագ­րող­նե­րը հա­սա­րա­կու­թեան եր­կու ազ­դե­ցիկ խում­բերն են, ո­րոնք կը ձե­ւա­ւո­րեն ար­ժէ­քա­յին հա­մա­կարգ եւ սե­րունդ­նե­րուն կը փո­խան­ցեն գա­ղա­փար­ներ, տես­լա­կան­ներ: ­Հե­տե­ւա­բար, ա­նոնց հա­մար նա­խա­տե­սո­ւած ձեռ­նարկ­նե­րը կը նպաս­տեն ­Հա­յոց ­Ցե­ղաս­պա­նու­թեան թե­մա­յին ճիշտ ներ­կա­յաց­ման մէկ կող­մէ` կրտսեր սե­րուն­դին, միւս կող­մէ` ար­դէն հա­սուն քա­ղա­քա­ցի­նե­րուն:

­Սու­րէն ­Մա­նու­կեան նշած է այն ա­ռանց­քա­յին կէ­տե­րը, զորս պէտք է շեշ­տադ­րել ­Հա­յոց ­Ցե­ղաս­պա­նու­թեան թե­ման ներ­կա­յաց­նե­լու ըն­թաց­քին:

«Ես կար­ծում եմ, որ հար­կի եւ ան­հար­կի պէտք չէ օգ­տա­գոր­ծել «ցե­ղաս­պա­նու­թիւն» բա­ռը: Այն դար­ձել է հա­սա­րակ տեր­մին (եզ­րոյթ), ո­րով բա­ցատ­րում են մի ո­րե­ւէ մեծ յան­ցա­գոր­ծու­թիւն: Ս­րա­նից պէտք է խու­սա­փել, քա­նի որ ցե­ղաս­պա­նու­թիւ­նը մարդ­կու­թեան դէմ ուղ­ղո­ւած ա­մե­նա­մեծ ո­ճիրն է, որն ու­նի ի­րա­ւա­բա­նա­կան գնա­հա­տա­կան ու սահ­մա­նում»: ­Բա­ցի այդ, ­Սու­րէն ­Մա­նու­կեան խոր­հուրդ տո­ւած է, որ լրա­տո­ւա­մի­ջոց­նե­րը չսահ­մա­նա­փա­կո­ւին միայն 1,5 մի­լիոն զո­հե­րու մատ­նան­շու­մով, այ­լեւ ներ­կա­յաց­նեն ան­հատ­նե­րու պատ­մու­թիւն­ներ: «­Մենք պէտք է հասկ­նանք, որ 1,5 մի­լիո­նէն ա­մէ­ն մէ­կը ու­նե­ցած է մէկ մարդ­կա­յին ճա­կա­տա­գիր ու պատ­մու­թիւն: Երբ մենք կը ներ­կա­յաց­նենք նիւ­թը մէկ մար­դու պատ­մու­թեամբ, ա­տի­կա ա­ւե­լի ազ­դե­ցիկ է: «­Վեր­ջա­պէս կան ո­րոշ կար­ծ­րա­տի­պեր, ո­րոնք պէտք է հա­նո­ւին մեզ­մէ: ­Հա­յոց ­Ցե­ղաս­պա­նու­թիւ­նը պէտք չէ ըն­դու­նիլ միայն որ­պէս մեծ ող­բեր­գու­թիւն, ա­ռա­ջին հեր­թին` ան յան­ցա­գոր­ծու­թիւն է, որ իր ի­րա­ւա­կան հե­տե­ւանք­նե­րը պէտք է ու­նե­նայ: ­Բա­ցի այդ` ան նաեւ մեծ ժո­ղո­վուր­դի հե­րո­սու­թիւնն է, հե­րո­սա­կան վե­րապ­րում է, ես նկա­տի չու­նիմ միայն ինք­նա­պաշտ­պա­նա­կան մար­տե­րը, ո­րոնք ինք­նին հե­րո­սու­թիւն են, այլ նաեւ մէկ հա­սա­րակ հայ կնոջ, հա­սա­րակ հայ որ­բու­կի վե­րապ­րու­մը, որ, ա­մէն ինչ կորսնց­նե­լով իսկ վե­րապ­րած եւ ստեղ­ծած է նոր ըն­տա­նիք ու ազ­գի սկիզբ տո­ւած: Ա­սոնք պատ­մու­թիւն­ներ են, որ մե­զի պէտք է ո­գե­ւո­րեն»,- շեշ­տած է ­Սու­րէն ­Մա­նու­կեան:

Ան տե­ղե­կա­ցու­ցած է, որ գիր­քե­րը ե­լեկտ­րո­նա­յին տար­բե­րա­կով առ­կայ են նաեւ ­Թան­գա­րան-հիմ­նար­կի կայ­քին մէջ, ու փա­փա­քող­նե­րը կրնան ներ­բեռ­նել:

Դ­րա­մաշ­նոր­հա­յին ծրագ­րի հա­մա­կար­գող ­Գա­յիա­նէ ­Մա­նու­կեան շնոր­հա­կա­լու­թիւն յայտ­նած է թան­գա­րան-հիմ­նար­կին թէ’ նշեալ ձեռ­նարկ­նե­րուն, թէ’ ո­րե­ւէ ծրագ­րի ի­րա­գործ­ման ուղ­ղու­թեամբ ա­ջակ­ցու­թեան հա­մար: «Ինչ­պէ՞ս դա­սա­ւան­դել ­Հա­յոց ­Ցե­ղաս­պա­նու­թեան թե­ման» եւ «ինչ­պէ՞ս լու­սա­բա­նել ­Հա­յոց ­Ցե­ղաս­պա­նու­թեան թե­ման» գիր­քե­րուն մէջ առ­կայ են ցե­ղաս­պա­նու­թեան վե­րա­բե­րեալ տար­բեր փաս­տա­թուղ­թեր, մաս­նա­գէտ­նե­րու դա­սա­խո­սու­թիւն­նե­րու բնա­գիր­նե­րը: