Ο συγ­γρα­φέ­ας, δια­νο­ού­με­νος, υ­πε­ρα­σπι­στής των δι­καιω­μά­των του αν­θρώ­που Σε­βάν Νι­σαν­ιάν που έ­χει μεί­νει γεν­ναί­α όρ­θιος στον α­γώ­να της ε­λευ­θε­ρί­ας του αν­θρώ­που, της υ­πε­ρά­σπι­σης των πο­λι­τι­σμι­κών α­ξιών, δια­τή­ρη­σης των αρ­χαί­ων γλωσ­σών και της ι­στο­ρί­ας της Α­να­το­λής, σή­με­ρα φυ­λα­κί­ζε­ται α­θό­ρυ­βα και στέλ­νε­ται πί­σω α­πό τα σί­δε­ρα μέ­σα στο κλί­μα της πα­ρα­ζά­λης των σκαν­δά­λων δια­φθο­ράς «των πρώ­του βαθ­μού συγ­γε­νών» της κο­ρυ­φής του Κρά­τους που συ­ντα­ράσ­σουν την χώ­ρα

Mπο­ρού­με να δού­με την υ­πό­θε­ση του Σε­βάν Νι­σαν­ιάν α­πό διά­φο­ρες σκο­πιές:

1.    Πρώ­τα απ’ ό­λα α­πό την σκο­πιά της Ε­ΛΕΥ­ΘΕ­ΡΙΑΣ ΣΚΕ­ΨΗΣ. Εί­ναι ρι­ψο­κίν­δυ­νο να κα­τα­δι­κα­στεί κά­ποιος λό­γω της ε­λεύ­θε­ρης έκ­φρα­σης των σκέ­ψε­ων του. Καλ­λί­τε­ρα να βρε­θεί μια δή­θεν αι­τί­α. Θα πρέ­πει να α­πα­ξιω­θεί και να σω­πά­σει ο δια­νο­ού­με­νος με την χρή­ση του ποι­νι­κού κώ­δι­κα ως ερ­γα­λεί­ου. Το ζή­τη­μα δεν εί­ναι θέ­μα σφρα­γί­δας ή αυ­θαί­ρε­της οι­κο­δο­μής. Την τε­λευ­ταί­α πε­ρί­ο­δο έ­χει αυ­ξη­θεί η κα­τα­δί­ω­ξη και η τι­μω­ρί­α των συγ­γρα­φέ­ων, ε­φη­με­ρί­δων, πε­ριο­δι­κών και εκ­δο­τικών οί­κων. Οι κα­τα­δί­κες με ε­ξαι­ρε­τι­κά υ­ψη­λές χρη­μα­τι­κές ποι­νές εί­ναι η έκ­φρα­ση της ί­διας βού­λη­σης. Η πε­ρί­πτω­ση του Σε­βάν Νι­σαν­ιάν εί­ναι το χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό πα­ρά­δειγ­μα της χρή­σης της δι­καιο­σύ­νης για πο­λι­τι­κούς σκο­πούς.

2.    Ας δού­με την υ­πό­θε­ση α­πό την πλευ­ρά της λε­η­λα­σί­ας των Αρ­με­νι­κών πε­ριου­σιών. Μια τε­λευ­ταί­α πρά­ξη, του συ­στη­μα­τι­κού σφε­τε­ρι­σμού α­πό την συμ­μο­ρί­α των Νέ­ο-Τούρ­κων, υ­πήρ­ξε η α­πό­φα­ση του Συ­νταγ­μα­τι­κού Δι­κα­στη­ρί­ου το 1963, ό­τι οι Αρ­με­νι­κές πε­ριου­σί­ες εί­ναι πλέ­ον κτή­μα του Κρά­τους. Με την α­ντί­λη­ψη αυ­τή η πε­ριου­σί­α του Σε­βάν Νι­σαν­ιάν α­ντι­με­τω­πί­στη­κε ως «Εμ­βά­λι Με­τρου­κέ- Ε­γκα­τα­λε­λειμ­μέ­νη Πε­ριου­σί­α», εκ­δη­λώ­θη­κε ε­χθρό­τη­τα στα ό­μορ­φα έρ­γα που έ­κα­νε ο Σε­βάν στην ι­διο­κτη­σί­α του με σκο­πό να φο­βη­θεί και να τα ε­γκα­τα­λεί­ψει ώ­στε να λε­η­λα­τη­θούν. Για λί­γο διά­στη­μα κα­τά­φε­ρε ο Σε­βάν να στα­μα­τή­σει την κα­τα­δί­ω­ξη του, δω­ρί­ζο­ντας την πε­ριου­σί­α του στο Ί­δρυ­μα Νε­σίν. Προ­βαί­νο­ντας στην δω­ρε­ά αυ­τή εί­χε πει «α­φού εί­μαι Αρ­μέ­νης θα πρέ­πει να τα δώ­σω χω­ρίς να με το ζη­τή­σουν» και με τον τρό­πο αυ­τό κο­ρό­ι­δευε τον ε­ξου­σια­στή, χω­ρίς να ξε­χα­στεί το ό­τι στά­θη­κε με όρ­θιο τον μέ­σο δά­κτυ­λο του ό­ταν ά­νοι­γαν το τα­φι­κό μνή­μα στο οι­κό­πε­δο του. Ό­ταν το πε­ρι­βάλ­λον εί­χε ω­ρι­μά­σει κα­τα­δι­κά­στη­κε για την α­γροι­κί­α ε­νός δω­μα­τί­ου, που δεν ή­ταν πλέ­ον δι­κή του.

3.    Ας δού­με ό­μως την υ­πό­θε­ση και α­πό την πλευ­ρά της δια­φθο­ράς. Με το τε­λευ­ταί­ο τέ­ταρ­το πα­κέ­το με­ταρ­ρυθ­μί­σε­ων στην δι­καιο­σύ­νη σχε­δόν ό­λα τα ε­γκλή­μα­τα δια­φθο­ράς έ­χουν υ­πα­χθεί στην κα­τη­γο­ρί­α του πλημ­με­λή­μα­τος, ε­νώ μπρο­στά στα μά­τια ό­λου του κό­σμου η πρω­τεύ­ου­σα των αυ­το­κρα­το­ριών η Κων­στα­ντι­νού­πο­λη έ­χει με­τα­τρα­πεί σε έ­να ερ­γο­τά­ξιο, πνί­γο­ντας αυ­τήν στο μπε­τόν, με την συ­νερ­γα­σί­α του Υ­πουρ­γεί­ου Πο­λε­ο­δο­μί­ας και Πε­ρι­βάλ­λο­ντος. Πα­ρα­χω­ρώ­ντας την Κων­στα­ντι­νού­πο­λη στα συμ­φέ­ρο­ντα των ερ­γο­λά­βων, κα­νέ­νας α­πό αυ­τούς δεν έ­πα­θε τί­πο­τα. Α­πό την άλ­λη πλευ­ρά, τί­θoνται ως θέ­μα τα έρ­γα στον Κιρ­κι­τζέ, που έ­γι­ναν με κό­πο και με ε­λά­χι­στα μέ­σα που θυ­μί­ζουν ε­πί­γειο πα­ρά­δει­σο. Σε ποιο χω­ριό κα­τα­δι­κά­στη­κε σε τέσ­σε­ρα έ­τη έ­νας άν­θρω­πός για μια α­γροι­κί­α ε­νός δω­μα­τί­ου;

4.    Ας δού­με το θέ­μα α­πό την πλευ­ρά του Αρ­με­νι­σμού: Δεν υ­πάρ­χει α­νο­χή στο να στα­θεί όρ­θιος έ­νας Αρ­μέ­νης. Στην α­ντί­λη­ψη των κα­τε­χό­ντων την ε­ξου­σί­α εί­ναι προ­τι­μό­τε­ροι οι Αρ­μέ­νιοι που φο­βούνται και δεν μπο­ρούν να πά­νε στον μπα­κά­λη να πά­ρουν ψω­μί, ε­πει­δή δή­θεν ο Σε­βάν μί­λη­σε κα­τά του Ι­σλα­μι­κού μύ­θου. Σε έ­να πε­ρι­βάλ­λον που οι στή­λες των ε­φη­με­ρί­δων γε­μί­ζουν με άρ­θρα κα­τά της Χρι­στια­νο­σύ­νης και η δι­καιο­σύ­νη α­δυ­να­τεί να ε­ξι­χνιά­σει την σφα­γή στη Μα­λά­τια των θυ­μά­των, ε­πει­δή δή­θεν διε­νερ­γού­σαν «προ­ση­λυ­τι­σμό», ο Σε­βάν κα­τα­δι­κά­στη­κε σε 13.5 χρό­νια φυ­λα­κή, ε­πει­δή εί­πε δύ­ο στοί­χους πε­ρί της Ι­σλα­μι­κής μυ­θο­λο­γί­ας και τού­το διό­τι α­πλά εί­ναι Αρ­μέ­νης.

5.    Ας δού­με την υ­πό­θε­ση α­πό την σκο­πιά της ε­πε­τεί­ου των 100 ε­τών α­πό την Γε­νο­κτο­νί­α του έ­τους 2015: Ο Σε­βάν Νι­σαν­ιάν εί­ναι α­πό τους λί­γους Αρ­με­νί­ους α­δελ­φούς μας, στον τό­πο αυ­τό, που δεν φο­βά­ται να μι­λά­ει. Εί­ναι α­νά­γκη να σιω­πή­σει αυ­τή η δυ­να­τή και ση­μα­ντι­κή φω­νή, α­φού το Κρά­τος ε­τοι­μά­ζε­ται πα­ντοιο­τρό­πως να α­ντι­με­τω­πί­σει το 2015. Με τον τρό­πο εκ­φο­βί­ζε­ται ο λα­ός (που α­νή­κει ο Σε­βάν) αλ­λά και οι συ­μπα­ρα­στά­τες του Αρ­με­νι­κού λα­ού, που ζη­τά­ει δι­καιο­σύ­νη στα 100 χρό­νια α­πό την Γε­νο­κτο­νί­α του.

Στην χώ­ρα αυ­τή που ζού­με ε­κρι­ζώ­θη­κε η ζω­ή ε­νά­μι­ση ε­κα­τομ­μυ­ρί­ου Αρ­με­νί­ων. Ε­νώ α­δυ­να­τού­με να ο­νο­μα­τί­σου­με τον ιε­ραρ­χι­κό βαθ­μό του δο­λο­φό­νου του α­δελ­φού μας Χρα­ντ Ντίν­κ που υ­πήρ­ξε το 1.500.000+1 θύ­μα, ό­πως ο στρα­τιώ­της Σε­βά­γκ Μπλι­κτζί δο­λο­φο­νή­θη­κε κα­τά την διάρ­κεια της θη­τεί­ας του στην ε­πέ­τειο έ­ναρ­ξης της Γε­νο­κτο­νί­ας την 24 Α­πρι­λί­ου εί­ναι το 1.500.000+2 θύ­μα, η κα­τα­δί­κη του Σε­βάν Νι­σαν­ιάν σε τέσ­σε­ρα χρό­νια α­φο­ρά το 1.500.000+3 θύ­μα. Χω­ρίς να μεί­νου­με στά­σι­μοι στην τά­ξη, στην α­πό­δο­ση δι­καιο­σύ­νης ό­πως έ­γι­νε στις δύ­ο προ­η­γού­με­νες πε­ρι­πτώ­σεις και να προ­σπα­θή­σου­με να κρυ­φθού­με μέ­σα στο πλή­θος που περ­πά­τη­σε πί­σω α­πό το φέ­ρε­τρο του Χρα­ντ - για να α­πα­λύ­νου­με την συ­νεί­δη­ση μας - θα πρέ­πει να υ­ψώ­σου­με την φω­νή μας. Το ζή­τη­μα εί­ναι για το 1.500.000+3 θύ­μα. Δεν εί­ναι ζή­τη­μα ΣΦΡΑ­ΓΙ­ΔΑΣ ή ζή­τη­μα ΑΥ­ΘΑΙ­ΡΕ­ΤΗΣ ΟΙ­ΚΟ­ΔΟ­ΜΗΣ. Εί­ναι ε­πι­τα­κτι­κή α­νά­γκη να μην σω­πά­σου­με, να στα­θού­με όρ­θιοι και να συ­στρα­τευ­θού­με με τον Αρ­με­νι­κό λα­ό που ζη­τά δι­καιο­σύ­νη στα 100 χρό­νια της Γε­νο­κτο­νί­ας του, για να μην υ­πάρ­ξει η προ­σθή­κη 1.500.000+3.

Λέ­με ό­χι στην χρή­ση του Νό­μου ως μέ­σου τυ­ραν­νί­ας. Στον πρώ­το υ­παί­τιο της α­δι­κί­ας α­πα­ντά­με με τα λό­για του Σε­βάν «κά­θε πρω­θυ­πουρ­γός θα γευ­θεί την πα­ραί­τη­ση!».

Οι ε­ξου­σιά­ζο­ντες εί­παν ό­τι «Κά­θε θνη­τός θα γευ­θεί την φυ­λα­κή». Λέ­με «ΦΘΑ­ΝΕΙ ΠΙΑ» σε αυ­τό το αί­σχος που α­πα­ξιώ­νει το δί­καιο και την αν­θρω­πό­τη­τα.

Σαίτ Τσεντίνογλου
(Μετάφραση από το αρχικό κείμενο στην τουρκική γλώσσα)