«Ձօն Հայաստանի Անկախութեան
20 ամեակին»

Հայեացքս դէպի
Ապագան  յառած,
Արեանս վարար ընթացքով եռման,
Կրկին ես տեսա
Լոյսը հաւատիս,
Տաք է ժպիտս՝ հրարփի  նման...

Ո՜վ իմ քացրաբոյր
Հայոց լեռնաշխարհ,
Թո՛ղ քո արեւը կապոյտում շողա,
Որ երազներդ
Անմեգ, երփնաթոյր,
Նոր սերմեր ցանեն՝ 
դաշտերիդ  վրայ...

Թո՛ղ  լուսաբացի
Շղարշի միջից,
Անուշ  զանգերիդ  ղօղանջը  ցոլա,
Որ  սրտանուաճ
Խօսուն տողերով,
Յաղթութեան երգդ՝  յաւերժ  հուրհրայ...

Թո՛ղ կամքդ ճեղքի
Պատը խաւարի,
Արեւալոյսը  ճանապարհդ բանայ,
Որ եռագոյնը
Փողփողայ առմիշտ,
Վշտերով թաթախ՝
քո հողի վրայ...

Տենչանքներդ անեղծ,
Աստղեր համբուրող,
Մեծ ոստիւններով
Թո՛ղ նոր, բազմաբոյր,
Հրաշքներ յառնեն,
Հնամեայ  հողումդ Աստուածաընծայ...

Թո՛ղ ահը սանձուի
Փորձութեանդ պահին,
Ամպրոպը ցրուի լեռներիդ վրայ,
Որ երգեր հիւսուեն
Մանկան օրոցքի,
Լոյսայայտնութեան՝
կանչերով վաղուայ...

Թո՛ղ լինելութեանդ
Լոյսը տարածուն,
Կանգուն եւ անխոնջ՝
մի փարոս դառնայ,
Որ հրայրքներդ
Բոցով կենսայորդ,
Հասնեն  հեռաւոր ափերիդ վրայ...

Ո՜վ իմ հայրենիք
Աւետեաց  երկիր,
Երազիդ առուն՝
կþուզեմ ծով դառնայ,
Որ արծուասլաց
Թռիչքներիդ մէջ,
Ճախրես քո լոյսով՝ յաւերժագնայ...

Աւիկ Տէյրմէնճեան
Պոսթըն