Մորթուած՝ Սուրիահայ անմեղների յիշատակին

Հիւանդ է, Աստուա՜ծ, հոգին իմ տրտում,
Հիւանդ ու կորած՝ մռայլ աշխարհում,
Եւ անհաշտ կեանքին, մտքին իր խոհուն,
Սրտին ալեկոծ ու միշտ դողդողջուն,
Հիւանդ է հոգիս, ո՜վ Սէր իմ անհուն:

Դէ՜հ, օրհնել ես զիս իմ երազներում,
Խօսել ես ինձ հետ, անգամներ՝ թաքուն...
Օրհնել ես ամբողջ ընտանիքը իմ,
Կատարել՝ բարի փափաքներըս լի,
Սակայն հոգւոյս մէջ թողել ես մի բեռ,
Մի բեռ՝ ահաւոր եւ անտանելի,
Բեռ՝ որ հիւծում է հոգիս ախտալի,
Ու շպրտում ինձ՝ խորը անդունդի:

Փորձում եմ պահել խոստումներըս մեծ
Որ հաճոյ լինեմ քեզ՝ ամենատես:
Փորձում եմ ապրել սիրովըդ անշէջ,
Արեամբ ալեխռով այս աշխարհի մէջ.
Բայց տեսնո՞ւմ ես դու... սրտեր ոխակալ
Որ կանչելով սուրբ անունըդ արդար՝
Մարդիկ են մորթում անթիւ, անհամար.
Ահա տե՜ս, ինչպէս որդիները քո
Ողջակիզւում են «ալլահ աքպար»ով...

Աչքերով տեսայ իմ հիասթափուած,
Պատկերի ետին՝ սրտադող մարդկանց,
Ծնկաչոք սրտով՝ մէջը ամբոխին,
Մտքով աղօթում՝ որ նայես երկրին
Ու պարգեւես խիղճ՝ հըրէ՛շ ոսոխին:

Չտեսայ, ո՛չ քեզ, ոչ գութ մարդկային...

Մինչդեռ զարհուրած իմ միտքը մոլոր
Չի կարող ապրել խաղաղ ու անդորր,
Էլ բաւ է, ո՜վ Տէր, անմեղ էակներ,
Այս յառաջադէմ օրէնքների մէջ՝
Դեռ ահաբեկուեն, հալածուեն անվերջ:

Մինչեւ ե՞րբ պիտի թողնես անգութի
Սիրտը սաւառնի կրկին ու կրկին,
Մինչեւ ե՞րբ պիտի զաւակները քո
Մորթըւեն «ալլահ աքպար» կանչոցով.
Եւ ես հաշտըւե՞մ անասուն մարդուն,
Ինչպէ՞ս հաշտըւեմ, ո՜հ, ասա ինձ դու.
Ասա ինձ մի խօսք, ըսփոփիր հոգիս,
Ցոյց տուր գութը քո, լոյս տուր սուգ սրտիս,
Վերջ դիր զիս այրող յորդ արցունքներին
Որ կրկին ժպտեմ, այս դառըն կեանքին:

Մինչ ես անջատուած, հիւանդ ու ամփոփ՝
Մաքրել եմ արդէն մատներըս գինով
Եւ սպասում քեզ, քո նոր պատգամին,
Որ դարձեալ գրեմ Սէ՜ր իմ աշխարհին:

Ո՜հ, ճարը միայն դու ես միշտ եղել,
Գուցէ այս մեղքն էլ քոնն է միշտ եղել,
Թողնելով ազատ կամքեր ահաւոր...
Գիտեմ թէ թո՛յն է խօսքըս վիրաւոր
Ու ենթարկում զիս՝ կեանքին մեղաւոր:

Սակայն ընդունի՛ր, երգըս տանջըւող,
Ընդունիր, ինչպէս սրտէս մի աղօթք,
Թէեւ սէգ հոգւոյս կոչից նա ծնաւ,
Դաժան աշխարհի արցունքը լացաւ...
Ընդունի՛ր Աստուած, իսկ թէ հարկ լինի՝
Վերցուր կամքն ազատ մարդոցմէ վայրի,
Տուր խաղաղութիւն թշուար աշխարհին,
Կամ՝ պնդէ՛ նրանց, որ քեզ ընդունեն,
Գուցէ ես տեսնեմ, հոգիս վարարեմ,
Թէ որ չտեսնեմ՝ հիւանդ կը մեռնեմ...

ԿԱՅԼԱԿ

Մեր թերթի ընթերցողներէն Մկօ Փանոսեանին կը պատկանի վերեւ հրատարակուած քերթուածը: Ան 11 տարեկանէն սկսած է բանաստեղծութիւններ հրատարակել Լիբանանի մէջ: 1989ի Մարտէն տեղափոխուած է Քալիֆորնիա: Գրած է բազմազան երգեր, յորդորներ, առածներ եւ ո- տանաւորներ (հոգեւոր, ազգային, հայրենասիրական եւ սիրային): Հրատարակած է «Սէր ու կրակ» խորագրով բանաստեղծական հատորը:

«Ազատ Օր»