Ապրիլ է կրկին, ապրելու ենք ու յաւերժ
Ցոյց տալու մեր ցաւն աշխարհին,
Տիեզերական ահեղ ու բիւր ցաւը հայ մարդու,
Որ պատել է մեզ մօտ հարիւր տարի:

Ապրիլ է կրկին, ապրելու ենք ու յաւերժ
Ցասումով գոչելու՝ “ոչ” անմարդկային կոտորածին,
Ըմբոստ ու խրոխտ շարքերով գնանք՝ բարձունքում,
Ու վառենք միլիոն ու կէս մոմ՝ Աստծոյ տաճարում:

Կը գայ ժամանակ, երբ կÿուզեն սրբել խարազանն իրենց ճակատից,
Բայց, երբ նոր ոճիրներ են գործում՝
Անմարդկային կոտորածներ իրագործում,
Մարդկութիւնն աշխարհի ինչպէս չի ճչա այդ ցաւից:

Քանի դեռ լսւում է անապատի խորքերից խուլ հառաչը նահատակների,
Չի քնի խիղճը, քանի “հարիւր” էլ անցնի:
Ապրիլ է կրկին, ապրելու ենք ու կրկին՝
-Միացէ՛ք հայեր,-գոչելու ենք, ցաւը դեռ չի սպիացել,
-Միացէ՛ք,աշխարհի առաջադէմ մարդիկ,
Անվերջ պայքարենք, որ այլ “ապրիլ’’ չտեսնենք:

Խոնարհէ՛ք մարդիկ գլուխներդ մեծահոգաբար
Նահատակների՝ միլիոն ու կէս անմեղ զոհերի յիշատակին:

Անահիտ Բաբայեան
24/4/2013