Ներշնչուած աշնան եղանակէն, Քալիֆորնիայէն Գրիշ Դաւթեան բանաստեղծութիւններու շարք մը ուղարկած է «Ազատ Օր»ին՝  «Աշնան մեղեդիներ» ընդհանուր խորագրով:
Բանաստեղծութիւնները կը հրատարակենք հանգրուանաբար:

ԱՇՆԱՆԱՅԻՆ ԱՄՕԹԽԱԾՈՒԹԻՒՆ

ԳՐԻՇ ԴԱՒԹԵԱՆ

Աշունը շէկ
աղջնակ է սիրուըտող,
որ նետում է շապիկ ու փէշ,
ու մերկանում:

Շոգի՞ց է:

Բացում է իր կուրծքը ողորկ,
բումբերը գիրգ
ու կոնքերը մարմարէ,
հազիւ թէ մի գունատ տերեւ
թզենու
թողնում վրան իբր ծածկոց:

Հովն է փչում,
չափում, շաչում, ամաչում...
Գաղտագողի մեղանչում...

Արբունքի մէջ աշունը շէկ
աղջնակ է սիրուըտող,
ու չգիտեմ
թողնու՞մ,
նետու՞մ է
թզենու տերեւը...

Սիրաբանող ամօթխածը
էլ չի՛ նայում,
չի՛ տեսնում...

Օ՜, քունքերս
զարկում են տաք բամբիւնով,
ու բամբիւնով սիրտս է բախում
շնչատ, մոլի, սիրախում,
դեռ տարածուող աշնանային
շէկութեան մէջ թաւշային...

Ու վերստին
կարծես կոկոն է պայթում,
սիրուըտային վարդագոյնով
ջերմանում.
կարմրում է շէկութիւնը
թառամող...

Աշնանային միջօրէի
արեւի՞ց է
մեղրունակ...

Մեղուների պարսն է զնգում
արիւնիս մէջ,
քունքերիս մէջ նւում,
նազում,
բազում խաղով տնազում...

Աշունը շէկ
աղջնակ է սիրուըտող,
շիկնում է ու վարդագունում,
թեր ու տերեւ  թափթփում,
մերկանում է,
բայց... ամօթխած՝
թզենու մի տերեւ  թողնում
իմ վրայ...
(Աթէնքի մէջ գրի առնուած է տուեալ գրութիւնը)