Մտ­քում յի­շեց սի­րե­լի դէմ­քեր,
Ե­կան նրա աչ­քի ա­ռաջ մայ­րը, տա­տը, քնքուշ, սի­րած աղ­ջի­կը։
­Բայց թանկ էր հո­ղը հայ­րե­նեաց,
­Հէնց նրանց պա­տիւն ու կեան­քը,
­Հայ­րե­նի­քում ա­զատ ապ­րե­լու՝ խա­ղաղ ա­պա­գան։

Կ­ռո­ւեց ու դաշ­տում ըն­կաւ
« ­Մար­տի­կի եր­գը» շուր­թե­րին։
­Կա­րօ­տով է յի­շում մայ­րը՝ Ա­նա­հի­տը,
­Սեղ­մում նկա­րը կրծքին ու հա­ռա­չում է ան­ձայն ...
Ե­թէ, յան­կարծ, գայ Գ­րի­գո­րը,
­Նոյ­նիսկ, թէ­կուզ ե­րա­զում,
Ինչ կ­’ա­սի նա իր որ­դուն.

-Ա՜խ, ուր ես հի­մա, ինչ ա­րե­ցիր,
Ինչ­պէս դար­ձար դու հե­րոս,
­Դեռ նոր ա­ճած մի կաղ­նի էիր,
Ու մեր յոյսն ու ա­պա­ւէնն էիր...
­Սա­կայն զար­կե­ցիր վայ­րի, ան­սանձ թշնա­մուն
Ու ար­ծո­ւի պէս վեր ճախ­րե­ցիր՝ թե­ւերդ լայն տա­րա­ծած։
­Դար­ձար պաշտ­պան հայ­րե­նի­քի,
­Հե­րոս որ­դի ­Հայ Ազ­գի...

­Մի քա­նի օր ա­ռաջ ­Հա­յաս­տա­նից ցու­ցադ­րած մի հա­ղոր­դու­մից ճա­նա­չե­ցի իմ հա­մա­կուր­սե­ցի՝ ­Շո­ղիկ Ս­տե­փա­նեա­նին, ո­րի թոռ­նի­կը՝ Գ­րի­գոր ­Գէոր­գի ­Յա­րու­թիւ­նեա­նը, զո­հո­ւել էր ապ­րի­լեան քա­ռօ­րեայ պա­տե­րազ­մում։ Ա­հա դա ե­ղաւ այս փոք­րիկ ձօ­նը գրե­լուս ա­ռի­թը։

­Սի­րե­լի ­Շո­ղիկ եւ Ա­նա­հիտ, ­Ձեր հե­րո­սա­ցած զա­ւա­կը մեր էլ զա­ւակն է՝ ողջ հա­յու­թեան հե­րոս զա­ւակն է։

Ա­նա­հիտ ­Բա­բա­յեան
Ա­թէնք Ապ­րիլ 2016 թ.

Ն­շենք, որ Լ.Ղ.Հ. նա­խա­գահ ­Բա­կօ ­Սա­հա­կեա­նի հրա­մա­նագ­րով Գ­րի­գոր ­Յա­րու­թիւ­նեա­նը յետ մա­հու պար­գե­ւատ­րո­ւել է «­Մար­տա­կան ծա­ռա­յու­թեան» մե­տա­լով։ Աղ­բիւ­րը. 168.am