Երբ ­Դա­տա­պար­տեա­լը հա­սաւ բլրի գլխին, բիրտ զի­նո­ւոր­նե­րը տէ­գե­րով այս ու այն կողմ հրե­ցին ամ­բո­խին, որ­պէս­զի խա­չի հա­մար տեղ բա­ցո­ւի: ­Շու­տով լսո­ւե­ցին ­Մա­հա­պար­տի խա­չին գա­մո­ւե­լու մա­հա­սար­սուռ հա­րո­ւած­նե­րի հնչիւն­նե­րը…
Ար­դէն հա­մա­րեա՛ մթնշաղ էր, երբ նոյն բլու­րի մօտ մի քա­նի մար­դիկ հապ­ճե­պօ­րէն թա­ղում էին ­Խա­չեա­լին: Երբ ա­մէն ինչ ա­ւար­տե­ցին, քա­րայր- գե­րեզ­մա­նի մուտ­քին մի ծանր քար դրե­ցին ու հե­ռա­ցան:

­Մէկ օր անց, ա­րե­գա­կը դեռ նոր էր բարձ­րա­նում լեռ­նե­րի յե­տե­ւից` հրա­բոր­բոք լոյս ցա­նե­լով երկ­րի ե­րե­սին: ­Քա­րայ­րի մօ­տա­կայ­քում սե­ւազ­գեստ կա­նայք յայտ­նո­ւե­ցին: Տ­խուր զրու­ցե­լով՝ նրանք ա­ռա­ջա­ցան դէ­պի քա­րայ­րը եւ ապ­շա­հար ե­ղան, երբ տե­սան, որ մուտ­քի հսկայ քա­րը մի կողմ է գլո­րո­ւած: ­Տա­րա­կու­սան­քով ի­րար նա­յե­ցին՝ ո­չինչ չհաս­կա­նա­լով ու ան­հա­մար­ձակ ներս մտան գե­րեզ­ման:

­Վայր­կեան­ներ անց նրանք վա­խե­ցած դուրս ե­կան այն­տե­ղից եւ, ոտ­քի տակ չնա­յե­լով քա­ղաք վա­զե­ցին: Ե­րու­սա­ղէ­մի տնե­րից մէ­կում էին հա­ւա­քո­ւել ե­րեք օր ա­ռաջ ­Խա­չո­ւա­ծի ա­շա­կերտ­ներն ու մտե­րիմ­նե­րը, ո­րոնք ան­ձայն ող­բում էին Ն­րա մա­հը: ­Յան­կարծ դու­ռը թա­կե­ցին:

Ա­շա­կերտ­նե­րը սար­սա­փե­ցին՝ մտա­ծե­լով, թէ ե­կել են՝ ի­րենց եւս ձեր­բա­կա­լե­լու: ­Բայց զար­մա­ցան, երբ տե­սան, որ գե­րեզ­ման գնա­ցած կա­նայք այդ­քան շուտ են վե­րա­դար­ձել:

Իւ­ղա­բեր կա­նանց գլխա­ւո­րը, ո­րին սի­րով ու պատ­կա­ռան­քով բո­լո­րը «­Մայր» էին ա­նո­ւա­նում, ա­ռաջ ե­կաւ, սե­ղա­նի վրայ սփռեց ձեռ­քի վար­շա­մա­կը, ո­րի մէջ կար չորս ծա­ղիկ, եւ ա­սաց.-
«Ք­րիս­տո՜ս յա­րեաւ ի մե­ռե­լոց»:

Այդ ծա­ղիկ­նե­րը` ար­նա­կար­միր մեծ գլուխ­նե­րով, գա­մե­րի էին նման: Եւ ի­րա­պէս, դրանք այլ բան չէին, ե­թէ ոչ` ծա­ղիկ դար­ձած այն չորս գա­մե­րը, ո­րոնց­մով խա­չին գա­մո­ւեց Աս­տո­ւա­ծոր­դին: Այս իսկ պատ­ճա­ռով մար­դիկ այդ ծա­ղիկ­նե­րը «մե­խակ» ա­նո­ւա­նե­ցին:

ԳԷՈՐԳ ՂԱԶԱՐԵԱՆ