Հայաստանում մէկ շաբաթուայ ընթացքում մեծ շուքով նշուեց միանգամից երկու տօն՝ Ուսանողութեան եւ Երիտասարդութեան միջազգային օրերը: Հայաստանում հերթական անգամ գործեց «հաց եւ կրկէս» հռոմէական սկզբունքը:
Երկու տօներն էլ ուղեկցուեցին համապատասխան շնորհաւորանքներով, ուղերձներով, տօնական համերգներով ու փուչիկներով: Լրատուական հոսքերը ծանրաբեռնուած էին «ուսանող, ուսանողութիւն, նոր սերունդ, գիտութիւն եւ համալսարաններ» բառերով:
Արդէն մէկօրեայ դադարից յետոյ՝ ԲՈՒՀեր շտապող ուսանողները, աշխատանք չգտնող երիտասարդները, ընտանիք կազմած, սակայն սեփական տանիք չունեցող երիտասարդները թերեւս իրենց հարց կարող են տալ՝ ի՞նչ փոխեց տօնական օրն իրենց կեանքում: Հասարակութիւնն էլ հարց կարող է տալ, թէ իրականում ինչու էին նշւում Ուսանողութեան կամ Երիտասարդութեան միջազգային օրերը, որոնք հայկական եթերում առաւելաբար կուսակցականացան, մէկն անգամ դարձաւ քաղաքական սկանդալի, մի քանի օր նաեւ՝ ամենաթէժ քննարկումների առիթ:
Յատուկ եմ ասում «կուսակցականացաւ»՝ խուսափելով «քաղաքականացաւ» բառից: Ամէն ինչ արուեց այդ միջոցառումները քաղաքականութիւնից հեռու պահելու համար, մասնակիցներին երաժշտութեամբ, փուչիկներով ու գոյնզգոյն պաստառներով զբաղեցրին՝ թոյլ չտալով քաղաքականութեան մասին խորհել ու խօսել:
Իրականում, այդ օրերը նշուեցին որպէս բովանդակազուրկ տարեթւեր եւ ոչինչ աւելի: Շնորհաւորական խօսքեր շռայլող պաշտօնեաների թւում չեղաւ մէկը, որ յիշէր, թէ ինչու են աշխարհում հէնց Նոյեմբերի 17-ին նշում Ուսանողութեան միջազգային օրը: Հակառակ դէպքում՝ պէտք է յիշեցնէին, որ ամէն ինչ սկսուել է դեռ 1939 թուականին, երբ չեխ ուսանողներն ու դասախօսները դուրս են եկել փողոց՝ պաշտպանելու իրենց ազատութիւնն ու արտայայտուելու իրաւունքը: Ու յետոյ արդէն այդ օրուայ յիշատակումը աշխարհի տարբեր անկիւններում դարձաւ սեփական իրաւունքների պաշտպանութեան, անվճար կրթութիւն, հետագայում՝ աշխատանք ստանալու, հասարակական բարւոք պայմաններում ապրելու, ապագայի նկատմամբ վստահ լինելու իրաւունքների պաշտպանութեան առիթ:
Հայաստանեան պաշտօնեաները, երիտասարդութեան փողկապաւոր ղեկավարներն այդ ամէնը խուսափեցին ասել ուսանողութեանն ու երիտասարդութեանը, քանզի դրանց պատասխանները չունեն, քանզի ամենաշատը նրանց է անհրաժեշտ, որ հազարաւորները պորտապար պարեն Թաթաների ու Արմենչիկների երգերի ներքոյ, ու երբեք չասեն՝ ես ունեմ այս կամ այն իրաւունքը, որ չպահանջեն կրթութեան համար աստղաբաշխական չափերի վարձավճարների նուազեցում, որ չպահանջեն աշխատանք: Նրանց է պէտք, որ գիւղում ապրող երիտասարդը Երեւան գայ միայն այդ առիթով կազմակերպուած անվճար համերգներին ու մոռանայ, որ ինքը, որպէս Հայաստանի Հանրապետութեան քաղաքացի, իրաւունք ունի պահանջել իշխանութիւնից, կառավարութիւնից՝ ապահովել այնպիսի համակարգ, որ ինքը ստիպուած չլինի լքել սեփական սահմանամերձ գիւղը: Փուչիկներով միայն կարելի է քողարկել լեռնային ու սահմանամերձ գիւղերի գորշ վիճակը, երբ ուսուցիչ չլինելու պատճառով՝ շատ երիտասարդներ զրկուած են տարրական գիտելիք ստանալու հնարաւորութիւնից: Երիտասարդութեան նշանակովի առաջնորդներին է ձեռնտու համերգախառն տօնական յիշատակումները, որ յետոյ հայ ուսանողութիւնը, երիտասարդութիւնը դուրս չգայ փողոց ու չպահանջի հաւասար իրաւունքներ՝ որեւէ ոլորտում, որ մի շարք մասնագիտութիւններ այլեւս չդառնան միայն վերնախաւի մենաշնորհը: Հայաստանում գործեց «հաց եւ կրկէս» հռոմէական սկզբունքը: Կարմիր հանրակառքեր, վառվռուն գոյներով փողկապներ, խիստ կոկիկ յարդարուած մազեր ու ծով կարիերիզմ: Քաղաքականացուած եւ գաղափարական երիտասարդութեան տեղը չէր դա: Աւելի ճիշդ՝ վերջիններս չպէտք է թոյլ տան, որ այդ ամէնը խժռի ողջ երիտասարդութեանն ու ուսանողութեանը: Միայն գաղափարական եւ քաղաքականացուած երիտասարդը կարող է իրական հաւատքով ու համոզմունքով երդում տալ՝ ծառայել յանուն Հայաստանի ու հայութեան, լինի դա զինուորականի, քաղծառայողի կամ որեւէ բարձր պաշտօնում աշխատելու երդում:
«Yerkirmedia.am»