Հա­յաս­տա­նի Ազ­գա­յին ժո­ղո­վի նա­խա­գահ Գա­լուստ Սա­հա­կեան յայտ­նի է իր կա­տա­րած եր­բեմն ծի­ծա­ղե­լի, եր­բեմն ալ ան­հե­թեթ յայ­տա­րա­րու­թիւն­նե­րով։ Կ­՛ար­ժէ այս­տեղ նշել Գա­լուստ Սա­հա­կեա­նի միտ­քե­րէն եւ կար­ծիք­նե­րէն քա­նի մը հա­տը, որ­պէս­զի ըն­թեր­ցող­նե­րը պատ­կե­րա­ցում ու­նե­նան, թէ ի՜նչ հան­ճա­րեղ ղե­կա­վա­րով օժ­տո­ւած է Հա­յաս­տա­նի խորհր­դա­րա­նը՝ Ազ­գա­յին ժո­ղո­վը.

- Գաղտ­նի բա­ռը դա թա­քուն բա­ռը չի.

- Ճշ­մար­տու­թիւ­նը ոչ թէ մէկ ա, այլ եր­կու հատ.

- Չափ­ներդ ճա­նա­չէք, չա­փից ե­թէ դուրս էք գա­լիս, ան­չափ չէք դառ­նում.

- Ար­ձա­նագ­րա­յին մա­սը ա­ւե­լի ար­ձա­նագ­րո­ւած լի­նի.

- Քա­ղա­քա­կա­նու­թեան մէջ էգ եւ որձ չկայ.

- Լուրջ մարդ­կա­յին փոխ-յա­րա­բե­րու­թիւն­նե­րում բո­լո­րը պի­տի փոխ-յա­րա­բե­րո­ւեն.

- Ես կար­ծում եմ ցմահ կը լի­նի մա­հա­պա­տի­ժը.

- Իմ շու­լու­խը Վա­հա­նի (­Յով­հան­նի­սեան - Ր.Տ.) հան­ճա­րին վնաս չի

- Պայ­քա­րը ոտ­քով են ա­նում.

- Ես սի­րում եմ իմ տու­նը, իմ կա­հոյ­քը, այն­պէս որ նման նա­խախ­նա­մու­թիւն­ներ չու­նեմ...

Հան­րու­թիւ­նը ար­դէն իսկ վա­ղուց սոր­ված է ծի­ծա­ղով եւ հեգ­նան­քով ըն­դու­նե­լու Հա­յաս­տա­նի թիւ եր­կու ա­ռաջ­նոր­դին այ­սօ­րի­նակ յայ­տա­րա­րու­թիւն­ներն ու միտ­քի փայ­լա­տա­կում­նե­րը։

Հա­յաս­տա­նի քա­ղա­քա­կան թա­տե­րա­բե­մին վրայ մար­դիկ կա­տակ եւ եր­գի­ծանք տես­նե­լու ա­ռի­թը չեն ու­զեր փախց­նել. ի վեր­ջոյ, այդ ձե­ւով քիչ մը կը մխի­թա­րո­ւին ու թե­թեւ կը տա­նին ցա­ւա­լի ու դառն ի­րա­կա­նու­թիւ­նը։

Ե­թէ Գա­լուստ Սա­հա­կեա­նի եւ իր նման­նե­րուն միտ­քի գո­հար­նե­րը հեգ­նան­քով կ­՛ըն­դու­նո­ւին ժո­ղո­վուր­դին կող­մէ, ա­պա նոյ­նը կա­րե­լի չէ ը­սել կարգ մը պատ­գա­մա­ւոր­նե­րու կա­տա­րած սպառ­նա­կան եւ ա­նար­գա­կան յայ­տա­րա­րու­թիւն­նե­րուն մա­սին։ Այս պատ­գա­մա­ւոր­նե­րէն շա­տե­րը, դար­ձեալ իշ­խող Հան­րա­պե­տա­կան կու­սակ­ցու­թեան ան­դամ­ներ, ար­դէն իսկ այն­քա՜ն ու­ժեղ եւ պաշտ­պա­նո­ւած կը զգան, որ ա­ռանց վա­րա­նե­լու՝ վար­կա­բե­կիչ կոպ­տու­թեամբ կը սպառ­նան ընդ­դի­մա­դիր­նե­րու, լրագ­րող­նե­րու եւ հա­սա­րակ քա­ղա­քա­ցի­նե­րու։

Ա­հա­ւա­սի՛կ շարք մը գո­հար խօս­քեր եւ սպառ­նա­լիք­ներ, ո­րոնց հե­ղի­նակ­նե­րը Ազ­գա­յին ժո­ղո­վի Հան­րա­պե­տա­կան խմբա­ւոր­ման պատ­գա­մա­ւոր­ներ են (նախ­կին եւ ներ­կայ), ո­րոնք կո­չո­ւած են օ­րէնք­ներ մշա­կե­լու եւ պե­տու­թեան հի­մե­րը ամ­րաց­նե­լու.

- Չ­գի­տէք ես ի՞նչ պի­տի ա­նեմ, պի­տի պատ­ժեմ, պի­տի ծե­ծեմ (նախ­կին պատ­գա­մա­ւոր Ռու­բէն Հայ­րա­պե­տեան).

- Խե­լօք չպա­հէք՝ կտանք բե­րան­նե­րիդ (գե­նե­րալ Մա­նո­ւէլ Գ­րի­գո­րեան).

- Կը տամ ծնօտդ պո­կեմ, ար­դէն սանձ­ներդ կտրո­ւել ա (Մ­հեր Սեդ­րա­կեա­նը՝ լրագ­րո­ղին).

- Զա­րու­հու նման­նե­րը գնում են սուն­նա­թո­ւած (թլփա­տո­ւած) թուր­քե­րի մօտ (Ա­ռա­քել Մով­սի­սեա­նը՝ ընդ­դի­մա­դիր պատ­գա­մա­ւոր Զա­րու­հի Փոս­տան­ջեա­նի մա­սին).

- Լ­սի՛, ա՛յ լա­կոտ, աչ­քերդ կը հա­նեմ (­Շու­շան Պետ­րո­սեա­նը՝ պաշտ­պա­նու­թեան նա­խա­րա­րու­թեան մա­սին ֆէյս­պու­քեան վատ գրա­ռում ը­րած քա­ղա­քա­ցիին)…

Ի հար­կէ, պատ­գա­մա­ւոր­ներն ալ մար­դիկ են ի վեր­ջոյ եւ կրնան զգա­ցա­կան կամ ջղա­յին պոռթ­կում­ներ ու­նե­նալ։ Բայց ազ­գի ներ­կա­յա­ցու­ցիչ «ընտ­րո­ւած»նե­րը ա­ռա­ջի­նը ի­րե՛նք պի­տի կա­րե­նան խո­հե­մու­թիւն ցու­ցա­բե­րել եւ սահ­ման­նե­րը չանց­նիլ, այլ՝ ազ­գըն­տի­րի պատ­շաճ կե­ցո­ւածք դրսե­ւո­րել։

Մա­նա­ւանդ հի­մա, երբ Հա­յաս­տան կ­՛անց­նի խորհր­դա­րա­նա­կան կա­ռա­վար­ման հա­մա­կար­գի, եւ նոր սահ­մա­նադ­րու­թեամբ շեշ­տա­կիօ­րէն կը բարձ­րա­նայ երկ­րի ղե­կա­վար­ման մէջ Ազ­գա­յին ժո­ղո­վին դե­րը, ըն­դա­մէ­նը կ­՛ու­զենք հա­ւա­տալ, որ յա­ջորդ խորհր­դա­րա­նը կա­տա­կեր­գու­թիւն­նե­րու եւ սպառ­նա­լիք­նե­րով մար­դի­կը ա­հա­բե­կե­լու թա­տե­րա­բեմ պի­տի չըլ­լայ։

Չէ՞ որ, ինչ­պէս Սերժ Սարգ­սեան տա­րի մը ա­ռաջ յի­շե­ցուց, քա­ղա­քա­կա­նու­թիւ­նը կրկէս չէ, եւ քա­ղա­քա­կա­նու­թեամբ պի­տի զբա­ղո­ւին խել­քը գլու­խը մար­դիկ...

ՐԱՖՖԻ ՏՈՒՏԱԳԼԵԱՆ