Բա­նը մար­մին ե­ղաւ ու մեր մէջ բնա­կե­ցաւ (եւ ա­նոր փառ­քը տե­սանք՝ Հօր­մէն միած­նի փառ­քին պէս) շնորհ­քով ու ճըշ­մար­տու­թիւ­նով լե­ցուն։ Ա­ւե­տա­րան ըստ Յով­հան­նու 1.14

Արդ՝ ե­թէ Ք­րիս­տո­սով մխի­թա­րու­թիւն մը կայ, ե­թէ սի­րոյ սփո­փանք մը, ե­թէ Հո­գիի հա­ղոր­դու­թիւն մը, ե­թէ գթու­թիւն ու ո­ղոր­մու­թիւն մը, իմ ու­րա­խու­թիւնս դո՛ւք լե­ցու­ցէք, նոյն խոր­հուր­դը ու­նե­ցէ՛ք, միեւ­նոյն սէ­րը ձեր մէջ ու­նե­նա­լով, մէ՛կ շունչ, մէ՛կ մտա­ծում։ Բան մը գրգռու­թիւ­նով կամ սնա­պար­ծու­թիւ­նով մի՛ ը­նէք. հա­պա խո­նար­հու­թիւ­նով մէկզ­մէկ ձեր ան­ձէն լաւ սե­պե­ցէք. միայն ձեր ան­ձե­րուն շա­հը մի՛ փնտռէք, հա­պա ա­մէն մէ­կը իր ըն­կե­րինն ալ։ Ձեզ­մէ ա­մէն մէ­կը նոյն միտ­քը թող ու­նե­նայ, որ Ք­րիս­տոս Յի­սու­սին մէջ էր. որ Աս­տու­ծոյ կեր­պա­րան­քը ու­նե­նա­լով, յափշ­տա­կու­թիւն մը չսե­պեց Աս­տու­ծոյ հա­ւա­սար ըլ­լա­լը. հա­պա ան­ձը ու­նայ­նա­ցուց ծա­ռա­յի կեր­պա­րանք առ­նե­լով՝ մար­դոց նման ըլ­լա­լով եւ մար­դու կեր­պա­րան­քո­վը­ ինք­զինք խո­նար­հե­ցուց, մին­չեւ իսկ մեռ­նե­լու յօ­ժա­րե­ցաւ ու այն ալ խա­չի մա­հո­ւամբ։ Փի­լի­պե­ցիս 2.1-8

30 Դեկ­տեմ­բեր 2015

Սի­րե­լի հայ­րե­նա­կից­ներ,

Կ­՚ող­ջու­նեմ Ձեզ Ք­րիս­տո­սի ա­նու­նով եւ սի­րով։

Պատ­մու­թեան ըն­թաց­քին դէպ­քեր եւ դէմ­քեր կան, որ մարդ­կու­թեան կեան­քը կը յե­ղաշր­ջեն։

Աս­տու­ծոյ Որ­դիին՝ Ք­րիս­տո­սի մար­դե­ղու­թիւ­նը, աշ­խար­հի պատ­մու­թեան ըն­թաց­քին իւ­րա­յա­տուկ կեդ­րո­նա­կան դէպքն է, որ Աշ­խարհ յե­ղաշր­ջո­ւե­ցաւ ա­նով։ 

Աս­տո­ւած՝ տիե­զեր­քի եւ մարդ­կու­թեան ստեղ­ծի­չը, այ­ցե­լեց մարդ­կու­թիւ­նը հրա­ւի­րե­լու հաշ­տու­թեան իր Ս­տեղ­ծի­չին հետ, որ­մէ հե­ռա­ցած էր եւ մեր­ժած ա­նոր կամ­քը։ Այ­ցե­լեց բարձ­րաց­նե­լով մարդ­կա­յին ար­ժէ­քը, սի­րե­լով եւ նե­րե­լով,  հաշ­տե­ցուց մար­դը ինք ի­րեն հետ եւ իր եղ­բօր/քրոջ հետ։

Ան­սահ­մա­նը սահ­մա­նու­թիւն հա­գո­ւե­ցաւ, յա­ւի­տե­նա­կա­նը մարդ­կա­յին ժա­մա­նա­կին եւ վայ­րին հետ նոյ­նա­ցաւ, ըն­կե­րա­ցաւ մարդ­կու­թեան ու­րա­խու­թեան եւ ցա­ւին, խնդաց եւ լա­ցաւ, բժշկեց հի­ւան­դը, սի­րեց ան­տե­սո­ւա­ծը։ 

Ազ­գեր որ­դեգ­րե­ցին Ք­րիս­տո­նէա­կան սկզբունք­ներ, Աս­տո­ւա­ծա­շուն­չը դար­ձաւ ա­ռաջ­նոր­դու­թեան, կշի­ռի եւ ուխ­տի Խօս­քը։ Այդ ազ­գե­րուն կար­գին Հա­յը ե­ղաւ ա­ռա­ջին­նե­րէն ըն­դու­նե­լու Ք­րիս­տո­նէա­կան հա­ւատ­քը եւ ա­նով մեր ազ­գը լու­սա­ւո­րո­ւե­ցաւ, ձեր­բա­զա­տո­ւե­լով կուռ­քե­րէ, դար­ձաւ Աս­տո­ւա­ծա­պաշտ։ Հա­յուն միտ­քը ու հո­գին լու­սա­ւո­րո­ւե­ցաւ։ Պայ­քա­րե­ցաւ եւ զո­հո­ւե­ցաւ հա­ւատ­քին հա­մար։

Այ­սօր,  ինչ որ կը պա­տա­հին աշ­խար­հի տար­բեր ան­կիւն­նե­րուն մէջ՝ պա­տե­րազմ­ներ, ո­ճիր­ներ, գաղ­թա­կա­նու­թիւն, ան­բա­րո­յա­կա­նու­թիւն, ա­նար­դա­րու­թիւն ե­ւայլն՝ ար­դեօք հե­տե­ւան­քը չե՞ն Ք­րիս­տո­սի Խօս­քին մեր­ժո­ւե­լուն, ա­նոր իշ­խա­նու­թեան եւ գոր­ծադր­ման բա­ցա­կա­յու­թեան։ Եւ ոչ թէ միայն աշ­խար­հի չորս կող­մը, այ­լեւ մեր շուր­ջը, ըն­տա­նե­կան, ըն­կե­րա­յին եւ հա­ւա­քա­կան կեան­քը քայ­քա­յու­մի են­թար­կո­ւած չե՞ն այս նոյն պատ­ճա­ռով։ Այս բո­լո­րը ո­րով­հե­տեւ ան­գամ մը եւս մար­դը կը շի­նէ եւ կը պաշ­տէ նոր կուռ­քեր եւ միշտ կը փոր­ձէ իր ե­սը կեդ­րոն ­պա­հել։

Տօ­նա­կան շ­նոր­հա­ւո­րու­թիւն­նե­րէն ան­դին, Տէր Յի­սու­սի աշ­խարհ գա­լուս­տը հրա­ւէր եւ կոչ է մարդ­կու­թեան եւ մեր բո­լո­րին, որ ան­գամ մը եւս մեր կեան­քե­րուն կեդ­րո­նը եւ գլու­խը դարձ­նենք Աս­տո­ւած եւ ա­նոր կե­նաց Խօս­քը մեր ա­ռօ­րեայ կեան­քին, մտա­ծե­լա­կեր­պին եւ ապ­րե­լա­կեր­պին մէջ։ Մեր մաղ­թանք­նե­րուն հետ միաց­նենք նաեւ մեր ուխ­տը եւ ջան­քը ըն­դու­նե­լու այն, ինչ որ Ք­րիս­տոս մե­զի տո­ւաւ հա­ւա­տա­րիմ ըլ­լա­լու ա­նոր, որ­պէս­զի այս տօ­նա­կան օ­րե­րու մաղ­թանք­նե­րը չըլ­լան միայն սո­վո­րա­կան խօս­քեր եւ ի­մաս­տէ զուրկ այն ի­մաս­տէն, որ Ք­րիս­տո­սի ծնուն­դը կ­‘ընդգր­կէ։

Ա­ղօթքս եւ կոչս է, որ Աս­տու­ծոյ այս պար­գե­ւը, Յի­սուս մա­նու­կին խո­նարհ ծնուն­դը եւ իր հետ բե­րած սէ­րը, խա­ղա­ղու­թիւ­նը եւ փրկու­թիւ­նը մեր հայ ազ­գին՝ ան­հա­տա­կան, ըն­տա­նե­կան եւ հա­ւա­քա­կան  կեան­քին մէջ կեդ­րո­նա­կան մտա­ծե­լա­կեր­պի եւ ապ­րե­լա­կեր­պի վե­րա­ծո­ւի։ 

Շ­նոր­հա­ւոր Նոր Տա­րի եւ Սուրբ ծնունդ

Ք­րիս­տոս ծնաւ եւ յայտ­նե­ցաւ, Ձե­զի մե­զի մեծ Ա­ւե­տիս

Վե­րա­պա­տո­ւե­լի Վի­գէն Վ. Չո­լա­քեան