­Հա­րո­ւա­ծը բո­լո­րին է:

Ինչ որ պա­տա­հե­ցաւ Ուր­բաթ՝ ­Նո­յեմ­բեր 13ին, լոյ­սե­րու քա­ղա­քի սրտին մէջ, կը ներ­կա­յաց­նէ իս­կա­կան պատ­կեր մը, ո­րուն մա­սին շատ բան կա­րե­լի է գրել, սա­կայն ա­ռանց հաս­նե­լու ար­մա­տա­կան լու­ծու­մի եւ եզ­րա­կա­ցու­թեան:

­Մէկ բան կա­րե­լի է նշել, թէ ինչ որ մօ­տա­ւո­րա­պէս եօ­թա­նա­սուն տա­րի ա­ռաջ բռնա­տէր ­Հիթ­լէր (գէթ իր փառ­քի օ­րե­րուն) չէր հա­մո­զո­ւած ու յանդգ­նած կա­տա­րել, Իս­լա­մա­կան ­Պե­տու­թեան հա­մար «եր­դո­ւեալ» ե­րի­տա­սարդ­ներ ա­մե­նայն պա­ղա­րիւ­նու­թեամբ եւ հանգս­տու­թեամբ կա­տա­րե­ցին:

Ի­րենց հա­մար այդ քա­ղա­քակր­թո­ւած աշ­խար­հի սրտին մէջ թա­փո­ւած ա­րիւ­նը, պարզ աղ­բիւ­րէն հո­սող ա­ռատ ան­գոյն եւ ան­համ ջուրն էր, որ­մով կրնա­յին յա­գեց­նել ի­րենց ծա­րա­ւը:

Զ­գա­ցա­կան եւ յու­զում­նա­յին այս տո­ղե­րը ան­տե­ղի է շա­րու­նա­կե­լը, մա­նա­ւանդ որ խնդրոյ ա­ռար­կայ հո­սան­քի ե­տին կանգ­նող ան­ձե­րուն հա­մար ո՛չ մէկ նշա­նա­կու­թիւն պի­տի ու­նե­նան:

Անց­նինք հա­րո­ւա­ծի ե­տին կանգ­նող ան­ցու­դար­ձե­րուն եւ դրդա­պատ­ճառ­նե­րուն:

Յս­տակ է, թէ վեր­ջին շա­բաթ­նե­րուն Իս­լա­մա­կան ­Պե­տու­թիւն կամ ­Տա­հէշ կո­չե­ցեալ կազ­մա­կեր­պու­թեան գոր­ծե­լա­ձե­ւը փո­խո­ւած է: Իր տի­րա­պե­տած տա­րա­ծաշր­ջա­նէն ներս, ան սկսած է են­թար­կո­ւիլ հե­տե­ւո­ղա­կան յար­ձա­կում­նե­րու եւ սկսած է կորսնց­նել հո­ղեր: Ա­մէ­նէն ա­ւե­լի կա­րե­ւո­րը, ա­միս­ներ ա­ռաջ ե­զի­տի­նե­րու բնա­կա­վայ­րը, ի­րենց պա­շա­րած ­Սին­ճար լեռն է, որ Իս­լա­մա­կան ­Պե­տու­թեան եր­կու կա­րե­ւո­րա­գոյն քա­ղաք­նե­րուն՝ ­Ռաք­քա­յի եւ ­Մու­սու­լի մի­ջեւ հսկող բա­նա­լի ճամ­բան է եւ այդ շրջան­նե­րէն ներս ար­տադ­րո­ւած քա­րիւ­ղի հայ­թայթ­ման բա­նա­լի ու­ղին: ­Սին­ճա­րի ան­կու­մով եւ վե­րագ­րա­ւու­մով, բա­ւա­կան մը պի­տի դժո­ւա­րա­նայ նիւ­թա­կան ե­կա­մուտ ա­պա­հո­վող այս քա­րիւ­ղի ա­ռեւ­տու­րը, որ ան­շուշտ կը կա­տա­րո­ւի ­Թուր­քիոյ մեղ­սակ­ցու­թեամբ:

…­Նոյ­նինքն այն երկ­րին, որ ­Փա­րի­զի դէպ­քէն հա­զիւ 24 ժամ ետք հիւ­րըն­կա­լեց ու կազ­մա­կեր­պեց «Ք­սան ­Մեծ»ե­րու ա­պար­դիւն եւ ա­նի­մաստ վե­հա­ժո­ղո­վը:

Եր­կու հա­րիւ­րէ ա­ւե­լի զոհ խլած ­Փա­րի­զի դէպ­քէն 24 ժամ ա­ռաջ, նոյն­քան ա­հա­ւոր ա­հա­բեկ­չա­կան ա­րարք մը պա­տա­հե­ցաւ ­Պէյ­րու­թի, կրկին նոյ­նինքն Իս­լա­մա­կան ­Պե­տու­թեան «եր­դո­ւեալ» ե­րի­տա­սարդ­նե­րու կող­մէ՝ թի­րախ ու­նե­նա­լով ­Սու­րիոյ մէջ ի­րենց դէմ ճա­կա­տող ­Հըզ­պա­լա­յի կեդ­րո­նա­տե­ղին...

Իսկ միայն ­Փա­րի­զի դէպ­քէն ետք վերջ­նա­կա­նա­պէս հաս­տա­տո­ւե­ցաւ ու փաս­տո­ւե­ցաւ, թէ ­Հոկ­տեմ­բեր 31ին, ­Շարմ ել ­Շէյ­խէն ­Սենթ ­Փե­թըրզ­պուրկ մեկ­նող օ­դա­նա­ւին ջախ­ջա­խու­մը հե­տե­ւանքն էր խա­փա­նա­րա­րա­կան ա­րար­քի:

Այս ե­ղե­լու­թիւն­նե­րը ցոյց կու տան, թէ Իս­լա­մա­կան ­Պե­տու­թիւնն ու ա­նոր ե­տին կանգ­նող ա­հա­բեկ­չա­կան հո­սանք­նե­րը հետզ­հե­տէ ա­ւե­լի կը գոր­ծեն ի­րենց հո­ղէն դուրս:

Ար­դեօք այս մէ­կը կա­րե­լի՞ է վե­րագ­րել այն բա­նին, թէ ա­նոնք ի­րենց վեր­ջին ուժն ու կա­րո­ղու­թիւ­նը գոր­ծի կը լծեն: ­Մէկ բան կա­րե­լի է եզ­րա­կաց­նել, թէ այս բո­լոր պա­տա­հած­նե­րը, ո­րոնք կա­տա­րուե­ցան ­Սու­րիոյ շուրջ գու­մա­րո­ւած ­Վիեն­նա­յի վե­հա­ժո­ղո­վի նա­խօ­րեա­կին, ե­ղան ի նպաստ ներ­կայ ղե­կա­վա­րու­թեան՝ Ա­սա­տի վար­չա­կազ­մին: ­Նոյ­նիսկ ա­մէ­նէն ա­ւե­լի ծայ­րա­յեղ «ա­րեւ­մուտք­ցի»ն ­հա­մո­զո­ւած կը թո­ւի ըլ­լալ, թէ Իս­լա­մա­կան ­Պե­տու­թիւ­նը կը մնայ ա­ռաջ­նա­հերթ «չա­րիք»ը, իսկ ներ­կայ ղե­կա­վա­րու­թիւ­նը՝ նոյ­նիսկ յար­մար կա­րե­լիու­թիւն մը... 18 ամ­սո­ւայ փո­խանց­ման իշ­խա­նու­թիւն մը ստեղ­ծե­լու հա­մար:

«ՀԱՅՐԵՆԻՔ»