Անգարայի դիւանագիտութիւնը երկու մարտավարական խաղերն ալ վարպետօրէն յառաջ տանելու համբաւ ունի:
«Իսլամական Պետութեան» դէմ պայքարելու միջազգային դիմումներուն ամիսներով խուլ ականջ մատուցած Թուրքիան, յանկարծ, ինչ-ինչ նկատառումներով, կը սկսի այդ չարիքին դէմ մղուած պայքարին իր մասնակցութիւնը բերելու պատրաստակամութիւն ցուցաբերել:
Թուրքիոյ հետապնդած նպատակը այնքա՛ն պարզ է, որ դժուար թէ Անգարա նոյնիսկ զայն թաքուն պահելու ճիգ թափէ:
Անգարայի վարպետութիւնը կը կայանայ այն փաստին մէջ, որ իր մեղսակցութեամբ ստեղծուած կացութեան մէջ, Արեւմուտքին ուրիշ հնար չի ձգեր բացի՝ ձեռամբարձ ընդունելէ իր պայմանները, որոնք իրեն կարելիութիւն պիտի տան՝
– Հաշուեյարդարի ենթարկելու քրտական զինեալ եւ քաղաքական ընդդիմութիւնը - իր սահմաններէն ներս, թէ դուրս.
– Սուրիոյ մէջ «ապահով գօտի» ստեղծելով՝ իր կրունկները այդ երկրի տարածքին վրայ պահելու շուրջ միջազգային համաձայնութիւն ձեռք բերելու.
– Արեւմտեան միջազգային հանրութեան ներկայանալու՝ իբրեւ միակ ազդեցիկ ուժը այդ տարածաշրջանին, որ կրնայ սանձել մինչ այժմ անսանձելի պատկերուած «Իսլամական Պետութիւնը»:
Ամէնէն կարեւորը այն է, որ Թուրքիա իր «բարի կամքի» այս քայլին փոխարէն, ամբողջականօրէն ազատ պիտի ըլլայ ամէն բռնամիջոց գործադրելու, ձերբազատուելու համար իր ամէնէն մեծ մղձաւանջէն՝ քրտական անկախ պետութեան մը ստեղծումէն:
Իսկ Արեւմուտքը գիտակցաբար պիտի կապէ իր աչքերը եւ նոյնիսկ երախտագիտաբար պիտի հատուցէ Անգարայի «գործակցութիւն»ը:
ԱԲՕ ՊՈՂԻԿԵԱՆ - «Ասպարէզ»