Տո­ղե­րուս հե­ղի­նա­կը Հինգ­շաբ­թի` 9 Յու­լի­սի «Հ­նա­րա­միտ եւ ա­պի­կար ժխտո­ղա­կան­ներ» խո­րա­գի­րով իր յօ­դո­ւա­ծին մէջ, բաղ­դա­տա­կան մը կա­տա­րած էր եր­կու ժխտո­ղա­կան­նե­րու` Սեր­պիոյ վար­չա­պետ Ա­լեք­սանտր Վու­սի­չի եւ Թուր­քիոյ նա­խա­գահ Ռե­ճեփ Թա­յիփ Էր­տո­ղա­նի մի­ջեւ: Ա­ռա­ջի­նը Շա­բաթ` 11 Յու­լի­սին այ­ցե­լեց Ս­րեպ­րե­նի­ցա` մաս­նակ­ցե­լու հա­մար Պոս­նիոյ սեր­պե­րուն կող­մէ նշեալ քա­ղա­քին մէջ իս­լամ­նե­րուն դէմ գոր­ծո­ւած ցե­ղաս­պա­նու­թեան 20ա­մեա­կի ո­գե­կոչ­ման ա­րա­րո­ղու­թեան, իսկ Էր­տո­ղան մեր­ժեց ըն­դա­ռա­ջել Հա­յաս­տա­նի նա­խա­գա­հի հրա­ւէ­րին եւ նա­խընտ­րեց Կա­լի­փո­լիի ճա­կա­տա­մար­տի 100ա­մեա­կը նշել 24 Ապ­րի­լին: Յօ­դո­ւա­ծին մէջ այն կար­ծի­քը յայտ­նե­ցի, որ Էր­տո­ղան ա­պի­կար ժխտո­ղա­կան մըն է, ո­րով­հե­տեւ ե­թէ Վու­սի­չի մար­տա­վա­րու­թիւ­նը ընտ­րած ըլ­լար, իր վրայ պի­տի հրա­ւի­րէր լու­սար­ձակ­նե­րը եւ այդ­պի­սով ի­րա­գոր­ծէր Ե­րե­ւա­նի մէջ ա­րա­րո­ղու­թիւ­նը շու­քի մատ­նե­լու իր նպա­տա­կը:

Սեր­պիոյ վար­չա­պե­տը, Ս­րեպ­րե­նի­ցա­յի ցե­ղաս­պա­նու­թեան զո­հե­րուն յու­շա­կո­թո­ղին ծաղ­կեպ­սակ զե­տե­ղե­լէ ետք, իս­լամ­նե­րուն կող­մէ քար­կո­ծո­ւե­ցաւ, ո­րուն պատ­ճա­ռով ալ Պոս­նիան ստի­պո­ւե­ցաւ ոչ միայն դա­տա­պար­տելու ա­րար­քը, այլ նաեւ նե­րում հայ­ցելու ա­րա­րո­ղու­թեան ներ­կայ գտնո­ւած «բո­լոր օ­տար պա­տո­ւի­րա­կու­թիւն­նե­րէն», ի­մա` նաեւ Սեր­պիոյ վար­չա­պե­տին գլխա­ւո­րած պա­տո­ւի­րա­կու­թե­նէն:

«­Կը ցա­ւիմ, որ կարգ մը մար­դիկ չկրցան հասկ­նալ սեր­պե­րուն եւ պոս­նիա­ցի­նե­րու մի­ջեւ բա­րե­կա­մու­թիւն կա­ռու­ցե­լու իմ ան­կեղծ փա­փաքս»,- ը­սաւ Վու­սիչ` ա­ւելց­նե­լով.- «­Ձեռքս կը շա­րու­նա­կեմ եր­կա­րել պոս­նիա­ցի ժո­ղո­վուր­դին»: Սեր­պիան դէպ­քը իր վար­չա­պե­տին դէմ մա­հա­փորձ մը, ինչ­պէս նաեւ «ամ­բողջ Սեր­պիոյ եւ ա­նոր խա­ղա­ղու­թեան եւ շրջա­նա­յին հա­մա­գոր­ծակ­ցու­թեան քա­ղա­քա­կա­նու­թեան դէմ յար­ձա­կում մը» նկա­տեց:

Պահ մը ե­րե­ւա­կա­յե­ցէք, ե­թէ Էր­տո­ղան ըն­դա­ռա­ջած ըլ­լար նա­խա­գահ Սարգ­սեա­նի հրա­ւէ­րին, այս դէպ­քը պա­տա­հած ըլ­լար Ծի­ծեռ­նա­կա­բեր­դի մէջ եւ Հա­յաս­տա­նի Հան­րա­պե­տու­թիւ­նը ստի­պո­ւէր նե­րում հայ­ցել ա­րա­րո­ղու­թեան մաս­նա­կից բո­լոր պա­տո­ւի­րա­կու­թիւն­նե­րէն, ի­մա` նաեւ «1915ի ի­րա­դար­ձու­թիւն­նե­րու» զո­հե­րուն յի­շա­տա­կին յար­գան­քի տուրք մա­տու­ցե­լու հա­մար Ե­րե­ւան այ­ցե­լած Էր­տո­ղա­նէն: Նախ եւ ա­ռաջ Էր­տո­ղա­նի ա­պի­կա­րու­թիւնն է, որ մեզ փրկեց: Ան Ս­րեպ­րե­նի­ցա­յի դէպ­քին մա­սին լսե­լով որ­քա՞ն ինք­զինք այ­պա­նեց եւ որ­քա՞ն նա­խան­ձե­ցաւ Վու­սի­չի, որ շնոր­հիւ կարգ մը «տաք գլուխ­նե­րու» մա­տու­ցած ձրի ծա­ռա­յու­թեան` Ս­րեպ­րե­նի­ցա­յէն ա­ռա­ւե­լա­գոյն քա­ղա­քա­կան ու քա­րոզ­չա­կան կէ­տե­րով վե­րա­դար­ձաւ Պելկ­րատ:

Անհ­րա­ժեշտ է  սա­կայն նշել, որ այս դէպ­քը դժո­ւար թէ պա­տա­հէր Ծի­ծեռ­նա­կա­բեր­դի մէջ, որ հան­րու­թեան առ­ջեւ բա­ցո­ւե­ցաւ միայն ­­Ապ­րիլ 24ի պաշ­տօ­նա­կան ա­րա­րո­ղու­թեան ա­ւար­տէն ետք: Պէտք է նշել նաեւ, որ 2008ին Թուր­քիոյ նախ­կին նա­խա­գահ Ապ­տիւլ­լա Կիւ­լի Ե­րե­ւան այ­ցե­լու­թեան ըն­թաց­քին Հ .Յ .Դ .ի կող­մէ տե­ղի ու­նե­ցաւ այդ այ­ցե­լու­թեան դէմ բո­ղո­քի խա­ղաղ ցոյց մը, որ ա­զատ կար­ծի­քի ար­տա­յայտ­ման ի­րա­ւուն­քի ծի­րին մէջ էր, ուս­տի Հա­յաս­տան «ա­ղէ­տեալ» Պոս­նիոյ նման նե­րում հայ­ցե­լու հար­կադ­րան­քին տակ չգտնո­ւե­ցաւ: Պոս­նիա­ցի իս­լամ­ներն ալ կրնա­յին Հ.Յ.Դ.ի նման մարդ­կա­յին ի­րա­ւանց մի­ջազ­գա­յին նոյն ի­րա­ւուն­քէն օգ­տո­ւիլ, սա­կայն… Հայ­կա­կա­նին պա­րա­գա­յին ե­թէ ցե­ղաս­պա­նու­թիւ­նը ժխտողն էր ա­պի­կար, պոս­նիա­կա­նին պա­րա­գա­յին ճիշդ հա­կա­ռակն էր` ցե­ղաս­պա­նու­թեան զո­հե­րուն ժա­ռան­գորդ­ներն էին ա­պի­կար: Վու­սիչ Ս­րեպ­րե­նի­ցա այ­ցե­լե­լով ա­ռա­ւե­լա­գոյն յա­ջո­ղու­թիւ­նը ար­ձա­նագ­րեց, իսկ Էր­տո­ղան Կա­լի­փո­լիի ճա­կա­տա­մար­տի 100ա­մեա­կի թո­ւա­կա­նը 24 Ապ­րի­լին փո­խադ­րե­լով շու­քի մատ­նեց այդ ձեռ­նար­կը` ինք­զինք մատ­նե­լով կա­տա­րեալ ձա­խո­ղու­թեան:

ՎԱՀՐԱՄ ԷՄՄԻԵԱՆ “Ազդակ»