Ե­թէ Պա­քո­ւի մէջ կա­տա­րո­ւած Եւ­րո­պա­յի Ո­ղիմ­պիա­կան մրցում­նե­րը ա­միս­ներ շա­րու­նակ տե­ւէին…Ար­ցա­խեան ռազ­մա­ճա­կա­տին վրայ նոյն­քան ժա­մա­նակ զի­նա­դու­լը տը ֆաք­թօ եւ տը ժիւ­րէ պի­

տի կի­րար­կո­ւէր:

Հե­տաքրք­րա­կան է, որ այս մրցում­նե­րուն տրո­ւած ազ­դան­շա­նէն, այ­սինքն Յու­նիս 12էն ի վեր հա­մե­մա­տա­բար դադ­րած են հրա­ցա­նաձ­գու­թիւնն ու ա­զե­րի նա­խա­յար­ձակ ու­ժե­րու կող­մէ կազ­մա­կեր­պո­ւած ոտնձ­գու­թիւն­նե­րը:

Ե.Ա.Հ.Կ.ի Մինս­քի Խմ­բա­կի նա­խա­գահ­ներն ալ կը հաս­տա­տեն այս ե­րե­ւոյ­թը:

Այդ­պէս ալ պի­տի տե­ւէ մին­չեւ Կի­րա­կի՝ Յու­նիս 28, երբ շքեղ ու իւ­րա­յա­տուկ Ա­լիե­ւեան ո­ճով զեխ հան­դի­սու­թեամբ՝ պի­տի կա­տա­րո­ւի փակ­ման հան­դի­սու­թիւ­նը:

Ան­շուշտ ա­զե­րիին մօտ գո­յու­թիւն ու­նե­ցող գեր-զգա­ցա­կան ե՛ւ թշնա­մա­կան վրդով­մունք ու յու­զում յա­ռա­ջաց­նող գոր­ծօ­նին հե­տե­ւան­քով՝ Հա­յաս­տա­նի ծա­ծա­նող ե­ռա­գոյ­նի եւ մաս­նակ­ցող 26 մար­զիկ­նե­րու տո­ղանց­քի ժա­մա­նակ բնա­կա­նա­բար կա­տա­րո­ւե­ցաւ ան­խու­սա­փե­լին.- Լ­սո­ւե­ցան ա­նար­գան­քի եւ բո­ղո­քի սու­լոց­ներն ու պոռչ­տուք­նե­րը:

Հա­ւա­նա­բար, ե­թէ հայ­րե­նի մար­զիկ­նե­րը բա­ցա­կա­յէին ու «պոյ­քոթ»ի են­թար­կէին նմա­նօ­րի­նակ մար­զա­կան հան­դի­սու­թիւ­նը, որ անդ­րա­նիկ Ե­րո­պա­կան Ո­ղիմ­պիա­կանն էր եւ պար­զա­պէս նիւ­թա­կան մի­տում­նե­րով վի­ճա­կո­ւած էր Ատր­պէյ­ճա­նին, ա­տի­կա կրնար ժխտա­կան ե­րե­ւոյթ ձգած ըլ­լար Հա­յաս­տա­նի հա­մար:

Հայ մար­զիկ­նե­րը ժա­մա­նած էին Պա­քու, ցոյց տա­լու հա­մար, թէ մրցու­մի կա­րիք չկար՝ յաղ­թա­կան դուրս գա­լու:

Ար­դէն իսկ պա­տե­րազ­մէն յաղ­թա­կան դուրս ե­կած եր­կիրն էր, որ իր մաս­նակ­ցու­թիւ­նը կը բե­րէր:

Ճիշդ է, որ մար­զա­կան աշ­խար­հը ընդ­հան­րա­պէս հե­ռու է քա­ղա­քա­կան մութ եւ սադ­րիչ հա­շիւ­նե­րէ, սա­կայն ա­նուղ­ղա­կիօ­րէն Պա­քո­ւի որ­դեգ­րած «մար­զա­վա­յել» կե­ցո­ւած­քին, տե­ղին էր ակն ընդ ա­կան նմա­նօ­րի­նակ «մար­զա­վա­յել» դիր­քո­րո­շում որ­դեգ­րել:

Արդ, ար­ծա­թեայ մե­տա­լի մը տի­րա­նա­լը՝ Հա­յաս­տա­նի հա­մար երկ­րոր­դա­կան ի­մաստ ու­նի:

Ա­նոնք ժա­մա­նած էին Պա­քու՝ ան­վախ, թէ­կուզ քա­ջա­տե­ղեակ ըլ­լա­լով, որ տա­րի­ներ ա­ռաջ՝ 2004ին, Հուն­գա­րիոյ մայ­րա­քա­ղաք Պու­տա­փեշ­թի մէջ, հե­ռո՜ւ ռազ­մա­ճա­կատ­նե­րէն, ՆԱԹՕի մէկ հա­մա­գու­մա­րին, Ռա­միլ Սա­ֆա­րով ա­նու­նով «մար­զիկ» մը կա­ցի­նա­հա­րած էր Գուր­գէն Մար­գա­րեա­նը:

2012ին, Պա­քու կա­շա­ռա­կե­լով Հուն­գա­րիոյ ղե­կա­վա­րու­թիւ­նը, կրցած էր ա­զատ ար­ձա­կել այդ «մար­զիկ»ը, եւ դեռ ա­ւե­լին, նա­խա­գահ Ա­լիեւ ոչ միայն իբ­րեւ հե­րոս ըն­դու­նած էր զայն, այլ պա­տո­ւած՝ նիւ­թա­կան օ­ժան­դա­կու­թեամբ, պաշ­տօ­նի բարձ­րա­ցու­մով, յար­կա­բա­ժի­նով մը եւ ան­շուշտ… մե­տա­լով մը:

Հայ­րե­նի մար­զիկ­նե­րը Պա­քո­ւի Ո­ղիմ­պիա­կա­նին մաս­նակ­ցե­ցան ի յի­շա­տակ Գուր­գէն Մար­գա­րեա­նին եւ Ար­ցա­խի ա­զա­տագ­րու­թեան հա­մար զո­հո­ւած բո­լոր հե­րոս­նե­րուն:

Միշտ ալ մնա­լով մար­զա­կան բնա­գա­ւա­ռէն ներս եւ պա­հե­լով մար­զա­կան ո­գին, յաղ­թա­կան եր­կիր՝ Հա­յաս­տա­նը մաս­նակ­ցե­ցաւ պար­տեալ երկ­րի կազ­մա­կեր­պած Ո­ղիմ­պիա­կա­նին:

Հա­յաս­տա­նի ներ­կա­յու­թիւնն իսկ «մե­տալ» մըն էր:

«­Հայ­րե­նիք»