Լաւ տրա­մադ­րու­թեամբ արթն­ցաւ այ­սօր տի­կին ­Վար­դա­նու­շը: ­Պատ­ճա՞­ռը... իր եր­կու սի­րե­լի ըն­կե­րու­հի­նե­րը՝ ­Մաք­րու­հին եւ ­Կիւ­լան, ի­րեն պի­տի գա­յին սուրճ խմե­լու ու միաս­նա­բար ժամ անց­նե­լու հա­մար:

Ու­րախ էր, սա­կայն... կար­ծես նոյն ժա­մուն մտա­հոգ ալ էր: Ան­շուշտ մտա­հո­գո­ւե­լու լուրջ պատ­ճառ մը չու­նէր... բայց... նա քա... գի­տէք հի­մա... խօս­քը մէ­ջէր­նիս ան­շուշտ... բայց... վեր­ջերս չա­փէն ա­ւե­լի մո­ռաց­կոտ ե­ղած էր:

Ու­րեմն, այս մո­ռաց­կու­թեան ե­րե­սէն, արթն­ցած ժա­մէն կը մտա­ծէր, թէ ի՞նչ պէտք է ը­նէր, իր ըն­կե­րու­հի­նե­րուն առ­ջե­ւը, ա­սանկ ը­սո­ւած՝ «սեւ ե­րե­սով» չմնա­լու հա­մար: ­Հա­պա ե­թէ մոռ­նա՞ր ի­րենց սուրճ մը հրամց­նե­լը... մե­ղա՜յ ­Տէր իմ Աս­տո­ւած... որ­քա՜ն ա­մօթ պի­տի ըլ­լար... ձգէ, որ միայն սուրճ մը հրամց­նե­լով խնդի­րը պի­տի վեր­ջա­նա՞ր... պէտք չէ՞ր, որ սուր­ճէն ետք ի­րենց դգա­լի ա­նուշ մըն ալ հրամց­նէր... այ­սինքն՝ ե­թէ խօս­քին ի­րա­ւը կ­՚ու­զէք, այս­քա­նով ալ հիւ­րա­սի­րու­թիւն մը չէր կրնար վեր­ջա­ցած սե­պո­ւիլ... ան պա­կաս էր հի­մակ, այս տա­րի­քին խայ­տա­ռակ ըլ­լար: (Այ­սինքն ո՞ր տա­րի­քին, ե­ղած-չե­ղա­ծը եօ­թա­նա­սուն տա­րե­կան կար, չկար... սա­կայն Աս­տո­ւած վկայ, վաթ­սուն տա­րե­կա­նէն ա­ւե­լի չէր ե­րե­ւէր): Ձ­գէ որ ա­նու­շէն ետք, պէտք չէ՞ր որ ըն­կե­րու­հի­նե­րուն պտուղ մըն ալ հրամց­նէր: ­Բայց ե­կուր տես, որ այս բո­լո­րը յի­շե­լու նա­խա­պայ­մա­նը... նա­խա­պէս... չմոռ­նալն էր...

- Ո՞վ ­Տէր Աս­տո­ւած, ի՞նչ ը­նեմ... ի՞նչ ը­նեմ, որ այս ե­րեք ը­նե­լիք­ներս չմոռ­նամ...

Ա­սանկ մտա­ծե՜ց, ա­նանկ մտա­ծե՜ց, եր­կար մտա­ծե՜ց, գլու­խը ճա­թե­ցուց, եւ կար­ծես վայր­կեա­նի մը Աս­տու­ծոյ շնորհ­քը վրան ի­ջաւ ու յղա­ցաւ գե­ղե­ցիկ գա­ղա­փար մը...: ­Հա՛ աղ­ջիկ... լու­ծու­մը շա՜տ պարզ է ե­ղեր... քա ինչ­պէ՞ս ա­ւե­լի կա­նու­խէն չմտա­ծեց...

- Ըն­կե­րու­հի­ներս ը­սին, որ կէ­սօ­րէ ետք ժա­մը վե­ցի ա­տեն­նէ­րը պի­տի գան, ու­րեմն ես խո­հա­նո­ցի ժա­մա­ցոյ­ցին զար­թու­ցի­կը կը լա­րեմ, որ ժա­մը ճիշդ վե­ցին քսան անց զար­նէ, ու լսե­լով ձայ­նը կը յի­շեմ, ու ի­րենց հա­մով-հո­տով ա­ղո­ւո­րիկ սեւ սուրճ մը կը պատ­րաս­տեմ: ­Յե­տոյ ննջա­սե­նեա­կի ժա­մա­ցոյ­ցը կը լա­րեմ ժա­մը եօ­թին, ու այս ան­գամ զար­թու­ցի­կին զան­գը լսե­լուս կը յի­շեմ, ու ի­րենց կը մե­ծա­րեմ դգա­լի ա­նուշ մը: ­Յա­ջոր­դա­բար նրբանց­քին ժա­մա­ցոյցն ալ կը լա­րեմ ժա­մը եօթ­նու­կէ­սին, ու այս ան­գամ ի­րենց կը հրամց­նեմ պտուղ­նե­րը: Ա­մէն ըլ­լա­լի­քը այս է ե­ղեր... լմնցաւ գնաց... ի՜ւֆ... պա­րապ տեղ ինք­զինքս կ­՚ու­տէի կոր ե­ղեր...

* * *

Ե­րե­կո­յեան ժա­մը ճիշդ վե­ցին, եր­կու ըն­կե­րու­հի­նե­րը թեւ-թե­ւի մտած հա­սան ­Վար­դա­նու­շին տու­նը եւ դրան զան­գը զար­նե­լով ուղ­ղա­կի ներս մտան: Ի­րար փաթ­թո­ւե­ցան, համ­բու­րո­ւե­ցան, ու ա­պա ա­նու­շե­ղէ­նի տուփ մը եր­կա­րե­լով ի­րեն ը­սին...

- Այս ա­նուշ­նե­րը քե­զի հա­մար բե­րինք, սի­րե­լի ­Վար­դա­նուշ...

- ­Քա, ի՜նչ պէտք կար քա... քա ես օ­տա՞ր եմ մը... քա օ­տա­րի տուն կու գաք կոր ե­ղեր...

- Ա­մօթ կ­՚ը­նես կոր եա՜, քա ե­ղա­ծը ի՞նչ է որ, աղ­ջիկ ար­դէն խօ­սիլդ չար­ժէր...

- Հ­րամ­մե­ցէք, հիւ­րա­սե­նեակ ան­ցէք, քա ոտ­քի մի կե­նաք, խնդրեմ նստե­ցէք...

­Հիւ­րա­սե­նեակ ան­ցան, նստան, ա­պա...

- Է՜ ­Կիւ­լա, ի՞նչ կայ չկայ, աղ­ջիկ նոր լուր մը տուր նա­յիմ... (ը­սաւ ­Վար­դա­նուշ)...

- ­Լո՞ւ­րը ուր­կից բե­րեմ, նոր բան մը չկայ որ, ա­մէն բան գիտ­ցա­ծիդ պէս է...

- Աղ­ջիկ ­Մաք­րու­հի, գո­նէ դուն լուր մը տուր նա­յիմ...

- ­Քա ես ի՞նչ լուր տամ, բո­լոր լու­րե­րը ձեր եր­կու­քին քովն են...

- Ա՜խ... քա ես լու­րե­րը ուր­կէ՞ ի­մա­նամ... լման օ­րը գո­ցո­ւած այս չորս պա­տե­րուն մէջ... ես ո՜ւր, լու­րե­րը ո՜ւր...

Այս­պէս սի­րով, ա­նուշ լե­զո­ւով, կը խօ­սէին, կը խնդա­յին, երբ որ յան­կարծ... տրի­՜ի­՜ի­՜ի՜ն... լսո­ւե­ցաւ խո­հա­նո­ցի ժա­մա­ցոյ­ցին զար­թու­ցի­կին զան­գը: ­Վար­դա­նու­շը ան­մի­ջա­պէս սթա­փե­ցաւ...

- ­Սուրճ մը կը խմէի՞ք աղ­ջիկ­ներ...

- ­Հա քա, շի­տա­կը ա­ղո­ւոր սեւ սուրճ մը կ­՚եր­թար հի­մակ, հա­տէ շի­նէ տէ խմենք... (ը­սաւ ­Կիւ­լան)...

- Ու­րեմն ին­ծի վայր­կեան մը կը նե­րէք ը­սե­լով՝ ­Վար­դա­նուշ խո­հա­նոց վա­զեց պատ­րաս­տե­լու հա­մար սեւ սուր­ճե­րը: ­Պատ­րաս­տեց ու շա­րու­նա­կա­բար հրամ­ցուց ըն­կե­րու­հի­նե­րուն: ­Սուր­ճե­րը խմե­լով՝ շա­րու­նա­կե­ցին զրու­ցել սա­րէն ձո­րէն նիւ­թե­րու շուրջ: Երբ խմե­ցին վեր­ջա­ցան, ­Վար­դա­նուշ պա­րապ գա­ւաթ­նե­րը հա­ւա­քե­լով խո­հա­նոց տա­րաւ ու զե­տե­ղեց լո­ւաց­քի մե­քե­նա­յին մէջ, ա­պա ե­կաւ նստաւ ըն­կե­րու­հի­նե­րուն մօտ:

- ­Քա ի՞նչ լսե­ցի, ­Մա­րին աղ­ջի՞­կը նշա­ներ է ե­ղեր... (հար­ցուց ­Կիւ­լան)...

- ­Նո­րէ՞ն... ար­դէն մայր ու աղ­ջիկ գոր­ծեր­նին ի՞նչ է որ... շա­բա­թը նոր, նշա­նա­ծը նոր... (ը­սաւ ­Մաք­րու­հին)...

- Ա­նանկ մ­’ը­սեր քա, այս ան­գամ հար­ցը բա­ւա­կան լուրջ է ե­ղեր... (ը­սաւ ­Կիւ­լան)...

- Վ­րաս գրէ քոյրս... ար­դէն այդ աղջ­կան բո­լոր նշան­տուք­ներն ալ... ան­շուշտ մին­չեւ ետ ըլ­լալ­նին... բո­լորն ալ մի՜շտ բա­ւա­կան լուրջ են... ա­մէն լսած­նե­րուդ ա­կանջ մի կա­խեր աղ­ջիկ... (ը­սաւ ­Մաք­րու­հին)...

- ­Շի­տա­կը ես ալ լսե­ցի, որ այս ան­գամ ա­մուս­նու­թեան կը պատ­րաս­տո­ւին կոր ե­ղեր... ա­մաա՜ն, քա մե­զի ի՞նչ... ի՜նչ կ­՚ու­զեն թող ը­նեն... բա­րին Աս­տուծ­մէ... (ը­սաւ ­Մաք­րու­հին)...

Տ­րի­՜ի­՜ի­՜ի՜ն... այս ան­գամ լսո­ւե­ցաւ ննջա­սե­նեա­կի ժա­մա­ցոյ­ցին զար­թու­ցի­կին ձայ­նը: ­Մաք­րու­հին ան­մի­ջա­պէս ոտ­քի ցատ­կեց...

- ­Քա աղ­ջիկ­նէր հա­զար նե­րո­ղու­թիւն, քա­նի ժամ է ե­կեր էք, չե­նէի (խօ­սակ­ցու­թեան) բռնո­ւե­ցանք եւ մոռ­ցայ ձե­զի հարց­նե­լու, ա­սանկ հա­մով-հա­մով սեւ սուրճ մը շի­նե՞մ, խմենք...

- ­Շի­տա­կը հա­մով սեւ սուրճ մը կ­՚եր­թար հի­մա, ին­չո՞ւ չէ, խմենք... (ը­սաւ ­Մաք­րու­հին)...

- Ու­րեմն ին­ծի վայր­կեան մը կը նե­րէք ը­սե­լով՝ ­Վար­դա­նուշ ա­րագ մը խո­հա­նոց մտաւ, եւ սուր­ճե­րը պատ­րաս­տե­լով բե­րաւ հրամ­ցուց ըն­կե­րու­հի­նե­րուն: Երբ սուր­ճի գա­ւաթ­նե­րը պար­պո­ւե­ցան, հա­ւա­քեց, խո­հա­նոց տա­րաւ ու զե­տե­ղեց լո­ւաց­քի մե­քե­նա­յին մէջ: Ա­պա՝ վե­րա­դար­ձաւ ըն­կե­րու­հի­նե­րուն մօտ: ­Հա­զիւ կէս ժամ ան­ցած, այս ան­գամ լսո­ւե­ցաւ նրբանց­քի ժա­մա­ցոյ­ցի զար­թու­ցի­կին զան­գը...

Տ­րի­՜ի­՜ի­՜ի՜ն... ­Վար­դա­նու­շը հո­գե­կան բերկ­րան­քով մը հար­ցուց...

- ­Քա կը նե­րէք չհար­ցու­ցի, սուրճ մը կը խմէի՞ք ար­դեօք...

- ­Հա քա, ա­սանկ հա­մով սեւ սուրճ մը կ­՚եր­թար հի­մա... (խօ­սո­ղը ­Կիւ­լան էր)...

- Ու­րեմն ին­ծի վայր­կեան մը կը նե­րէք ը­սե­լով՝ ­Վար­դա­նուշ խո­հա­նոց վա­զեց եւ սուր­ճե­րը պատ­րաս­տե­լով բե­րաւ հրամ­ցուց ըն­կե­րու­հի­նե­րուն:

­Բա­ւա­կան ժա­մա­նակ անց­նե­լէ ետք, վայր­կեա­նի մը ­Մաք­րու­հիին նա­յո­ւած­քը ձեռ­քին հա­գած ժա­մա­ցոյ­ցին վրայ ին­կաւ, ու ոս­տու­մով մը ոտ­քի ցատ­կե­լով բա­ցա­գան­չեց...

- Ամ­մա՜ն, աղ­ջիկ ժա­մը ան­ցեր է ե­ղեր, մե­զի կը նե­րես ­Վար­դա­նուշ, բայց պէտք է որ կա­մաց-կա­մաց մեկ­նինք...

- ­Քա կա­նուխ է տա­կա­ւին, քիչ մը եւս նստե­ցէք, գո­նէ ժա­մը տա­սը թող ըլ­լայ...

- ­Խե՞նթ ես աղ­ջիկ, ե­թէ ու­շա­նամ՝ ­Թո­րո­սը կը սպան­նէ ին­ծի, կ­՚ու­զէ, որ տուն վե­րա­դար­ձին ես ան­պայ­ման հոն ըլ­լամ...

- Ա­սի գալ չե­ղաւ հա... վեր­ջա­պէս... նո­րէն ե­կէք...

- ­Կու գանք, կու գանք, բայց նա­յիր, դուն ալ մաս­նա­ւոր հրա­ւէ­րի մի սպա­սեր, դուն ալ մե­զի ե­կուր...

- ­Լաւ, լաւ, ես ալ կու գամ...

Եր­կու ըն­կե­րու­հի­նե­րը հրա­ժեշտ առ­նե­լով մեկ­նե­ցան...

* * *

­Սի­րե­լի ըն­թեր­ցող­ներս դուք կը կար­ծէք, որ այս պատ­մո­ւած­քը հո՞ս կը վեր­ջա­նայ... դժբախ­տա­բար ո՛չ... տա­կա­ւին վեր­ջա­բան ալ կայ...:

Ու­րեմն դէ­պի տուն ի­րենց վե­րա­դար­ձի ճամ­բուն վրայ, ­Կիւ­լա­յին ու ­Մաք­րու­հիին մի­ջեւ տե­ղի ու­նե­ցաւ հե­տե­ւեալ խօ­սակ­ցու­թիւ­նը...

­Մաք­րու­հի.- ­Քա ի՜նչ ան­ճա­շակ կին է ե­ղեր այս ­Վար­դա­նու­շը... քա այս­քան ժամ տու­նը նստեր ենք... քա մարդ իր հիւ­րե­րուն գո­նէ սուրճ մը չի՞ հրամց­ներ...

­Կիւ­լա.- ­Վար­դա­նո՞ւ­շը... ­Վար­դա­նո՞ւ­շը ով է աղ­ջիկ...

­Մաք­րու­հի.- ­Քա ­Վար­դա­նու­շը, գիտ­ցած ­Վար­դա­նուշդ... ­Սար­գի­սին ­Վար­դա­նու­շը...

­Կիւ­լա.- ­Քա ո՞ր ­Սար­գի­սին... ին­չու ­Սար­գի­սին ­Վար­դա­նու­շը ո՞ղջ է մը...

ՄԻՆՍԱՐ

This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.