Թուրքիոյ Պետական Խորհուրդի անդամ, իրաւաբան եւ «Անկլոֆիլ Ընկերակցութեան» հիմնադիր Սաիթ Մօլլան 1918 թուականին սկսած էր հրատարակել «Թրքական Սթամպուլ» օրաթերթը:
1919ի Մարտ 25ին թերթը հրապարակած է «Միութիւն եւ Յառաջադիմութիւն» կուսակցութեան (Իթթիհատ) կեդրոնական գրասենեակի` Յատուկ Յանձնաժողովին յանձնարարական նամակը: Նամակը կը վերաբերէր Հայոց Ցեղասպանութեան ժամանակ հայերու տեղահանութեան: Թերթը այդ նամակը կոչած է «Ողբերգական եւ սարսափելի փաստաթուղթ» եւ նշած է, որ նամակը վերահրատարակուած է առանց որեւէ փոփոխութեան: Յանձնարարական նամակը բաղկացած էր 10 յօդուածներէ, որոնք քայլ առ քայլ կը նկարագրէին բոլոր այն գործողութիւնները, որոնք պէտք է իրականացւէին հայերու տեղահանման ընթացքին: Ասոնք բոլորն ալ այն գործողութիւններն են, զորս նկարագրած են գիտնականներ Թանէր Աքչամ, Տոնալտ Պլոքսհամ եւ Ուքուր Ումիթ Ունկեօր իբրեւ տեղահանութենէն մաս մը,- կը գրէ The Armenian Weekly պարբերականը:
«Թրքական Սթամպուլը» չէ նշած նամակին աղբիւրը, աւելին` «Միութեան եւ Յառաջադիմութեան» Յատուկ Յանձնաժողովին պահոցները անհետացած էին Առաջին Համաշխարհային Պատերազմին, Օսմանեան Կայսրութեան պարտութենէն ետք: Սակայն, անկախ այս ամէնէն` ուշագրաւ է, որ գոյութիւն ունէին օսմանեան թրքական պարբերականներ, ինչպիսիք էին «Թրքական Սթամպուլը», «Ալեմդարը», «Փէյէմը», որոնք կը քննարկէին եւ քննադատէին «Միութեան եւ Յառաջադիմութեան» Յատուկ Յանձնաժողովը, Առաջին Համաշխարհային Պատերազմէն ետք:
Ստորեւ՝ փաստաթուղթին դրոյթները.-
1. Կիրառելով «Ընկերութիւններու մասին օրէնքի» 3րդ եւ 4րդ յօդուածները` փակել բոլոր հայկական ընկերութիւնները, ձերբակալել անոնց գործադիր անդամները, որոնք կ’ընդդիմանային «Միութեան եւ Յառաջադիմութեան» կառավարութեան, արտաքսել անոնց այնպիսի ծայրամասեր, ինչպիսիք են Մուսուլն ու Պաղտատը, իսկ ճանապարհին կամ տեղ հասնելնուն` սպաննել:
2. Հաւաքել հայերու ամբողջ զէնքը:
3. Ազդել մահմետական հասարակութեան կարծիքին վրայ համապատասխան միջոցներով, կազմակերպել շարք մը միջադէպեր (այնպէս, ինչպէս Ռուսաստան ըրած էր Պաքուի մէջ) Վանի, Էրզրումի, Ատանայի մէջ, ուր հայերը իրենց գործողութիւններով վաստակած են մահմետականներու ատելութիւնը:
4. Էրզրում, Վան, Մամուրէթ-ուլ-Ազիզ եւ Պիթլիս քաղաքներուն մէջ գործողութիւններու իրականացումը ձգել բնակչութեան վրայ: Զօրքերը կիրառել եւ ռազմական ուժերու գործողութիւնները ներկայացնել այնպէս, կարծես անոնք կը կանխեն ջարդերը, իսկ ռազմական վայրերու մէջ, ինչպիսիք են Ատանան, Սեբաստիան, Պուրսան, Իսմիթ եւ Իզմիր քաղաքները, հակառակը, աջակցիլ մահմետականներուն:
5. Դպրոցի ուսուցիչներուն, յատկապէս 50էն վար տղամարդոց ոչնչացնելու միջոցներու ձեռնարկել: Ձգել կանանց եւ երեխաները՝ հետագային մահմետականացուելու համար:
6. Ոչնչացնել բոլոր փախչիլ յաջողած մարդոց ընտանիքները եւ քայլերու ձեռնարկել, որպէսզի անոնք ամբողջովին կորսնցնեն կապը իրենց հայրենի քաղաքներուն հետ:
7. Լրտեսութեան մէջ մեղադրելով` պաշտօնանկ ընել բոլոր հայ պաշտօնեաները իրենց կառավարական հիմնարկներէն եւ անոնց մասնաճիւղերէն:
8. Համապատասխան կերպով ոչնչացնել բանակին մէջ ծառայող տղամարդիկը:
9. Անմիջապէս սկսիլ բոլոր այն գործողութիւնները, որոնք ժամանակ չեն ձգեր պաշտպանական միջոցներու ձեռնարկելու համար:
10. Գաղտնի պահել այս յանձնարարական նամակը եւ առաւելագոյն խնամքով պահել մէկ կամ երկու անձանց մօտ:
«Նամակին մէջ նկարագրուած յանձնարարականներուն համաձայն արտաքսուած հայերը հետագային սպաննուած եւ ոչնչացուած են: Մենք կը հրապարակենք նամակը այնպիսի՛ն, ինչպիսին որ է»,- գրած է «Թրքական Սթամպուլ» պարբերականը 1919 թուի Մարտ 25ին: