Ան նշած է, որ իւ­րա­քան­չիւր կի­սա­մեակ 150էն 200 ու­սա­նող­ներ, նե­րա­ռեալ` նկա­տա­ռե­լի թի­ւով քիւրտ եւ թուրք ու­սա­նող­ներ, կը լսեն Գեր­մա­նիոյ միակ ցե­ղաս­պա­նա­գի­տա­կան հիմ­նար­կին մէջ դա­սա­ւանդուող նիւ­թե­րը: Խօ­սե­լով 1948ին որ­դեգ­րո­ւած «ցե­ղաս­պա­նու­թիւ­ն» եզ­րի սահ­մա­նու­մին մա­սին` փրոֆ. Տապ­պաղ յայտ­նած է, որ նկա­տի ու­նե­նա­լով, թէ ա­տի­կա քա­ղա­քա­կան փոխ­զի­ջու­մի մը ար­դիւնք էր, այդ սահ­մա­նու­մը ու­նի ո­րոշ թե­րու­թիւն­ներ, ո­րոնք չեն հա­մա­պա­տաս­խա­ներ իր ղե­կա­վա­րած հիմ­նար­կի մօ­տե­ցու­մին` նշե­լով, որ ինք կը նա­խընտ­րէ յստակ կեր­պով զա­տո­րո­շել ցե­ղա­յին մաք­րազտու­մը (ethnic cleansing) եւ ցե­ղաս­պա­նու­թիւ­նը (genocide):

Անդ­րա­դառ­նա­լով ան­ցեալ տա­րի Գեր­մա­նիոյ խորհր­դա­րա­նին մէջ Հա­յոց Ցե­ղաս­պա­նու­թեան ճա­նաչ­ման շուրջ կա­տա­րո­ւած քննար­կում­նե­րուն` փրոֆ. Տապ­պաղ ը­սած է, որ նա­խա­պէս գո­յու­թիւն ու­նե­ցող վե­րա­պա­հու­թիւ­նը Գեր­մա­նիոյ մէջ ապ­րող թուր­քե­րուն թի­ւը չէր, այլ` Թուր­քիոյ հետ յա­րա­բե­րու­թիւն­նե­րը: Ան ընդգ­ծած է, որ Գեր­մա­նիոյ քիւր­տե­րը վեր­ջին շրջա­նին սկսած են մե­ծա­պէս հե­տաքրք­րո­ւիլ Հա­յոց Ցե­ղաս­պա­նու­թեան հար­ցով եւ կ­՛ու­զեն ի­րենց կազ­մա­կեր­պած ձեռ­նարկ­նե­րուն ու դա­սա­խօ­սու­թիւն­նե­րուն ըն­թաց­քին այդ հար­ցին ար­ծար­ծու­մը ա­պա­հո­վել:

Պա­տաս­խա­նե­լով Հա­յոց Ցե­ղաս­պա­նու­թեան ու­սում­նա­սի­րու­թեան կա­րե­ւո­րա­գոյն հար­ցին մա­սին հար­ցու­մի մը` փրոֆ. Տապ­պաղ նշած է, որ կա­րե­ւո­րա­գոյն հար­ցը հայ գիտ­նա­կա­նին որբ վի­ճակն է. ան իբ­րեւ հայ՝ խան­գա­րիչ գոր­ծօն կը նկա­տո­ւի քա­ղա­քա­կան հար­ցե­րու մէջ, իսկ հայ­կա­կան հաս­տա­տու­թիւն­նե­րը կը նա­խընտ­րեն, որ օ­տա­րը դառ­նայ Հա­յոց Ցե­ղաս­պա­նու­թեան մա­սին խօ­սո­ղը: