­Ա­մե­րի­կեան «The New-Yorker» շա­բա­թա­թեր­թի կող­քին վրայ լոյս տե­սած ֆրան­սա­հայ ­Շառլ ­Պէր­պէ­րեա­նի գծան­կա­րը, ան­կաս­կած, ա­մէ­նէն յա­ջող­նե­րէն է՝ ­Նո­յեմ­բեր 13ի փա­րի­զեան դէպ­քե­րուն նուի­րո­ւած նման գոր­ծե­րու մէջ:

­Հոն կը տես­նենք մար­դիկ, ո­րոնք սրճա­րա­նի մը առ­ջե­ւը նստած են. կե­նաց բա­ժակ կը բարձ­րաց­նեն, կը խմեն, կեան­քը կը վա­յե­լեն: Ու գծան­կա­րին վե­րե­ւը կ­՚ե­րե­ւի ար­նա­գոյն, կաս-կար­միր եր­կինք մը, յա­ռա­ջի­կայ վայր­կեան­նե­րուն պա­տա­հե­լիք ող­բեր­գու­թեան նա­խեր­գան­քի մը նման:

­Պէր­պէ­րեան ծնած է ­Պաղ­տա­տի մէջ, 1959ին: Իր ե­րի­տա­սար­դու­թեան շրջա­նը բո­լո­րե­լէ ետք ­Լի­բա­նա­նի մէջ, յա­ճա­խած է ­Փա­րի­զի ­Գե­ղա­րո­ւես­տի բարձ­րա­գոյն՝ «Օ­լի­վիէ տը ­Սէռ» դպրո­ցը: ­Շար­ժան­կա­րի բե­մա­դիր Ա­լէն ­Պէր­պէ­րեա­նի եղ­բայրն է: 2008ին պար­գե­ւատ­րո­ւած է Ան­կու­լէմ քա­ղա­քի մրցա­նա­կով: