­Գա­նա­տա­հայ բե­մա­դիր Ա­տոմ Ե­ղո­յեան թո­ւա­յին ճար­տա­րա­գի­տու­թեան մի­ջո­ցով կա­տա­րո­ւող յան­ցա­գոր­ծու­թիւն­նե­րու, ման­կա­կան պոռն­կագ­րու­թեան եւ ­Հա­յոց ­Ցե­ղաս­պա­նու­թեան մա­սին ար­տա­յայ­տո­ւած է «France 24» հե­ռա­տե­սի­լի յայ­տագ­րէն:

Ե­ղո­յեան խօ­սած է իր վեր­ջին ժա­պա­ւէն­նե­րէն` «­Գե­րի­ներ»ու մա­սին, ո­րուն նիւ­թը կը ներ­կա­յաց­նէ ա­ռե­ւան­գո­ւած փոք­րի­կ ­մը եւ ա­նոր ըն­տա­նի­քին ապ­րում­նե­րը:

­Հար­ցազ­րոյ­ցը վա­րող շար­ժան­կա­րի մաս­նա­գէտ ­Լի­զա ­Նե­սըլ­սըն նկա­տած է, որ իր վեր­ջին եր­կու շար­ժան­կա­րով` «­Գե­րի­ներ»ով եւ ան­հե­տա­ցած ե­րեք փոք­րիկ­նե­րու մա­սին պատ­մող «­Սա­տա­նա­յի հան­գոյց»ով, Ե­ղո­յեան կար­ծէք թէ բար­կա­ցու­ցած է իր գոր­ծըն­կեր­նե­րը, քա­նի որ հիմ­նո­ւած է ի­րա­կան պատ­մու­թեան վրայ, որ ոչ մէկ նո­րու­թիւն կ’ը­սէ` այդ թե­մա­յով ար­դէն առ­կայ վա­ւե­րագ­րա­կան ժա­պա­ւէն­նե­րէն ա­ւե­լի:

Ար­դեօ՞ք ի­րա­կա­նու­թիւ­նը ա­ւե­լի ան­հա­ւա­նա­կան է, քան յօ­րի­նո­ւած­քը. հարց տո­ւած է մաս­նա­գէ­տը:

Ե­ղո­յեան, ի պա­տաս­խան նշած է, որ իր «­Սա­տա­նա­յի հան­գոյ­ցը» նկա­րա­հա­նո­ւած է այն մար­դոց հա­մար, ո­րոնք նոյն թե­մա­յով վա­ւե­րագ­րա­կան շար­ժան­կար­նե­րը չեն տե­սած: Ի տար­բե­րու­թիւն վա­ւե­րագ­րա­կան­նե­րու, ըստ Ե­ղո­յեա­նի, իր մեկ­նու­թիւ­նը ցոյց կու տայ ար­տա­սո­վոր, անբ­նա­կան յան­ցա­գոր­ծու­թիւն, կը փոր­ձէ հասկ­նալ` ինչ­պէս պա­հես դուն քեզ, երբ կ­՚ա­ռըն­չո­ւիս նման ան­թա­քոյց չա­րի­քի։

Ե­ղո­յեա­նի կար­ծի­քով` իր աշ­խա­տան­քը շփոթ կրնայ յա­ռա­ջաց­նել, քա­նի որ շատ ժան­րե­րու խառ­նուրդ է` մար­դաս­պա­նու­թեան մա­սին ա­ռեղ­ծո­ւա­ծա­յին շար­ժան­կար­նե­րէն մին­չեւ սար­սափ:

Ե­ղո­յեան կը խօ­սի նաեւ մեր աշ­խար­հին մէջ ահ­ռե­լի թի­ւով ման­կա­կան պոռն­կագ­րու­թեան մա­սին, եւ թէ որ­քան սար­սա­փե­լի է այդ փաս­տը:

­Շար­ժան­կա­րի մաս­նա­գէ­տը կը նկա­տէ, որ եր­կու շար­ժան­կար­նե­րուն մէջ ալ Ե­ղո­յեան կը ներ­կա­յաց­նէ սար­սա­փե­լի պատ­մու­թիւն­ներ եւ չի բա­ցա­յայ­տեր ե­ղե­լու­թիւ­նը մին­չեւ վերջ, այդ­պէս ալ պարզ չի դառ­նար, թէ ինչ կը կա­տա­րո­ւի ի­րա­կա­նու­թեան մէջ:

Ե­ղո­յեան կը բա­ցատ­րէ. “Ա­տի­կա կա­պո­ւած է իմ ան­ցած ճամ­բուն հետ։ Ես ­Հայ եմ”։ Ան կը նշէ, որ ­Հա­յոց ­Ցե­ղաս­պա­նու­թեան 100րդ ­տա­րե­լի­ցը յար­մար ա­ռիթ է` խորհր­դա­ծե­լու, թէ ինչ տե­ղի ու­նե­ցած է:

­Խօ­սե­լով ­Թուր­քիոյ պե­տու­թեան կող­մէ ժխտո­ղա­կա­նու­թեան մա­սին` Ե­ղո­յեան կը նշէ, թէ մեր աշ­խար­հին մէջ ալ ­Հա­յոց ­Ցե­ղաս­պա­նու­թեան օ­րի­նա­կով գործ ու­նինք բա­նի մը հետ, որ պէտք է շա­տոնց լու­ծում գտած ըլ­լար, բայց այդ­պէս չէ: Ան կը նկա­տէ նաեւ` Ա­րեւ­մուտքն է, որ ­Թուր­քիոյ թոյլ կու տայ ժխտո­ղա­կան ըլ­լալ: Իսկ, հար­ցազ­րոյ­ցը տա­լով ­Փա­րի­զի մէջ` կ’ը­սէ, որ հո­յա­կապ է գտնո­ւիլ երկ­րի մը մէջ` Ֆ­րան­սա­յի, որ կը ճանչ­նայ ­Հա­յոց ­Ցե­ղաս­պա­նու­թիւ­նը: