O Χρήστος Χράντ Κελλετζιάν είναι μέλος της εθνικής Ελλάδος Τζούντο και του σωματείου Γ.Σ. ΑΘΛΗΤΗΣ ΡΟΔΟΥ. O πρωταθλητής των πολεμικών τεχνών Τζούντο και Ζίου-ζίτσου επισκέφτηκε τα γραφεία της εφημερίδας, στα μέσα του Σεπτεμβρίου και μας μίλησε για τα αθλήματα που αγαπά τις στιγμές συγκίνησης στο βάθρο, αλλά και τις δυσκολίες του πρωταθλητισμού. 

«Οι αθλητές από την Αρμενία είναι πολύ δυνατοί
και έχουν την μάχη μέσα στην ψυχή τους»

Από ποια ηλικία άρχισες ν’ ασχολείσαι με τις πολεμικές τέχνες;

Πριν από τους Ολυμπιακούς αγώνες του 2004 είχαν συσταθεί επιτροπές από το Υπουργείο Αθλητισμού με καθηγητές φυσικής αγωγής που έψαχναν ταλέντα στα σχολεία για να ασχοληθούν με ολυμπιακά αθλήματα και να μεταγραφούν σε αθλητικά γυμνάσια. Δύο γυμναστές που μπήκαν στην τάξη μου, όταν ήρθε η σειρά μου, μου είπαν με σιγουριά ότι εσύ κάνεις για τζούντο. Ήταν και οι δυο καθηγητές του μπάσκετ και μου έκαναν πρόταση να δοκιμάσω το τζούντο. Πέρασα όλες τις δοκιμές για να πάω στο αθλητικό γυμνάσιο με επιτυχία και από εκεί και μετά ξεκίνησε η πορεία μου στον αθλητισμό. 

Οι γονείς σου τι στάση κράτησαν σ’ αυτή την επιλογή σου;

Ο πατέρας μου, αν και ο ίδιος παλαιότερα είχε ασχοληθεί με την πυγμαχία, ήταν αρνητικός. Δεν ήθελε ν’ αφιερώνω τον χρόνο μου στις προπονήσεις, αλλά να διαβάζω. Με παρότρυνε να διαβάζω και ν’ ασχοληθώ με τις επιστήμες. Εγώ όμως είχα πεισμώσει και δόθηκα με όλη μου την ψυχή στις πολεμικές τέχνες. 

Το τζούντο είναι το άθλημα που πρωτάρχισες ν’ ασχολείσαι. Πώς προέκυψε το ζίου-ζίτσου;

Με το ζίου-ζίτσου καταπιάστηκα μετά το 2010. Πιο συγκεκριμένα ασχολούμαι με το βραζιλιάνικο ζίου-ζίτσου που είναι μια μάχη εδάφους, το οποίο αποτελείται από λαβές και κατακράτηση στο έδαφος. Η διαφορά του με το τζούντο είναι ότι πάλι αυτή γίνεται κατά 70% στο έδαφος. 

Ποιες διακρίσεις είχες μέχρι σήμερα στα δυο αυτά αθλήματα;

Στο τζούντο είμαι πρωταθλητής Ελλάδας Νέων και το 2010 πήρα την 7η θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στην Τιφλίδα. Ακόμη είχα την τιμή να είμαι παρτενέρ του ολυμπιονίκη Ηλία Ηλιάδη για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008.

Στο ζίου-ζίτσου το 2012 αν και μόλις είχα αρχίσει ν’ ασχολούμαι με το άθλημα συμμετείχα στο Βαλκανικό Πρωτάθλημα και πήρα το μοναδικό χρυσό μετάλλιο που πήρε η Ελλάδα στους αγώνες αυτούς. Λίγο αργότερα έλαβα μέρος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα και κατέλαβα την 3η θέση. Να σημειώσω ότι η χώρα μας είχε να διακριθεί σε παγκόσμιους αγώνες κοντά στα 10 χρόνια. Το 2013 ήμουν 3ος στην παγκόσμια κατάταξη στο ζίου-ζίτσου. Τότε με προσκάλεσαν να λάβω μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες Πολεμικών Τεχνών στη Ρωσία. 

Αυτό είναι κάτι καινούργιο; Τι είναι αυτή η Ολυμπιάδα;

Επίσημα η Ολυμπιάδα Πολεμικών Τεχνών θα διοργανωθεί σε δυο χρόνια από την Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή. Θα έχει όλη την δομή και την αρτιότητα που χαρακτηρίζουν τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Μου  έχουν προτείνει να είμαι στην επιτροπή του anti-doping control. 

Στην κανονική ολυμπιάδα θα συνεχίσουν να υπάρχουν τα αθλήματα αυτά;

Όχι, δεν θα υπάρχουν πλέον. Θα γίνει κάτι παρόμοιο με τα χειμερινά αθλήματα, που εδώ και πολλά χρόνια έχουν την δική τους ολυμπιάδα. Δηλαδή θα έχουμε την δική μας ολυμπιάδα. Και στην κλασική ολυμπιάδα θα παραμείνουν ο στίβος, η ποδηλασία και άλλα κλασικά αθλήματα.

 Είναι θετική αυτή η εξέλιξη;  Πώς το βλέπεις;

Είναι μια καλή πρωτοβουλία από την Ολυμπιακή Επιτροπή διότι θα έχουμε έναν διεθνή, σοβαρό φορέα για να ασχολείται με τ’ αθλήματά μας. Θα υπάρξει μεγαλύτερη χρηματοδότηση και σίγουρα θα αυξηθούν οι χορηγίες. Ο πρωταθλητισμός είναι κάτι που θέλει τεράστιες θυσίες από μέρους μας αλλά παράλληλα χρειάζεται και οικονομική στήριξη, που εάν δεν υπάρξει, δύσκολα μπορείς να παρακολουθήσεις τον ρυθμό των προπονήσεων και γενικότερα της προετοιμασίας για τους αγώνες.

Η καταγωγή σου έχει παίξει κάποιο ρόλο στο ταλέντο που έχεις σ’ αυτά τα αθλήματα;

Ναι, είναι νομίζω καθαρά θέμα DNA που είναι καθοριστικός παράγοντας και το βλέπω και από άλλους φίλους Αρμένιους αθλητές όπως ο Οβαννεσιάν της εθνικής Γαλλίας και άλλοι πολλοί φίλοι μου από άλλες χώρες. 

Τ’ αθλήματα σου, γνωρίζεις σε ποιο επίπεδο βρίσκονται στην Αρμενία;

Το τζούντο είναι σε πολύ υψηλό επίπεδο. Δεν θα έλεγα το ίδιο και για το ζίου-ζίτσου. Στην Αρμενία ασχολούνται πολύ σοβαρά με τα ολυμπιακά αθλήματα. Είχα πάει το 2008 στην Αρμενία και μου άρεσε πάρα πολύ. Ιδιαίτερα το φαγητό νοστιμότατο και φρέσκο. Το Ερεβάν είναι μια καθαρή και όμορφη πόλη με ιδιαίτερη αρχιτεκτονική. Οι άνθρωποι στην Αρμενία έχουν κουλτούρα και είναι φιλόξενοι. Έχω σκοπό να ξαναπάω σίγουρα.

 Οι εντυπώσεις σου από τους Αρμενίους αθλητές;

Οι Αρμένιοι αθλητές δεν ξέρω τι τρώνε και πως γυμνάζονται, αλλά είναι πάρα πολύ δυνατοί. Είναι ίσως αυτό που λέγαμε και πριν για το DNA. Έχουν την μάχη μέσα στην ψυχή τους. Διαπίστωσα επίσης, ότι έχουνε την αμέριστη υποστήριξη από τις οικογένειές τους. Δεν είναι τυχαίο ότι από τους 100 αθλητές οι 80 είναι ιδιαίτερα ταλέντα. Εγώ είμαι περήφανος για την αρμένικη καταγωγή μου και θεωρώ ότι ο ρόλος της είναι καθοριστικός στις σωματικές και ψυχικές μου δυνατότητες.

Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια; Είσαι σε ηλικία που μπορείς να συνεχίσεις τον πρωταθλητισμό.

Αποφάσισα να πάω στην Αμερική και ν’ αφοσιωθώ στο ζίου-ζίτσου και τις μικτές πολεμικές τέχνες.

Εκεί οι προπονήσεις και η προετοιμασία των αθλητών στηρίζεται επιστημονικά με αναλύσεις και σχεδιάζεται με απόλυτη ακρίβεια και στόχευση. Ο πρωταθλητισμός εκεί είναι σ’ ένα άλλο επίπεδο.

 Τι είναι αυτές οι μικτές πολεμικές τέχνες;

Είναι αθλήματα με τα οποία διοργανώνονται επαγγελματικά πρωταθλήματα και είναι κάπως διαφορετικά από τον απλό αθλητισμό. Ξέρετε, είναι πολύ ιδιαίτερο συναίσθημα να εκπροσωπείς μια χώρα, ακόμα περισσότερο να εξασφαλίζεις διακρίσεις γι’ αυτήν.

Η ηθική ικανοποίηση που αισθάνεσαι δεν περιγράφεται. Δυστυχώς όπως έχουν τα πράγματα αυτές οι διακρίσεις και τα μετάλλια δεν μεταφράζονται σε μια επαγγελματική καταξίωση που θα μπορούσε να μας στηρίξει και να αφοσιωθούμε στο αντικείμενό μας. Η αβεβαιότητα για το μέλλον με ώθησε να πάρω αυτήν την απόφαση.

Ο επαγγελματισμός στις πολεμικές τέχνες στο επίπεδο που αυτός γίνεται στην Αμερική κατά πόσο μπορεί να είναι αθλητισμός νομίζεις;

Θα μιλήσω ρεαλιστικά. Σε αυτό τον χώρο υπάρχει ο αθλητισμός μαζί με το κέρδος. Εκεί δεν πας για το στεφάνι ή για το μετάλλιο και σίγουρα εμπλέκονται πολλοί παράγοντες. 

Δηλαδή θες να πεις ότι δεν νικάει πάντα ο καλύτερος;

Όταν έχεις ένα γήπεδο γεμάτο με 30.000 ανθρώπους και 20 τηλεοπτικά συνεργεία σίγουρα θα υπάρχουν κάποιες καταστάσεις που μπορεί να επηρεάσουν την έκβαση κάποιου αγώνα.

Το θέμα είναι να έχεις τον χαρακτήρα που να μην σ’ επηρεάζουν όλα αυτά. Πρέπει να έχουμε στόχο και να λειτουργούμε ταπεινά, χωρίς να παίρνουν τα μυαλά μας αέρα.

 Θα ήθελες να προσθέσεις κάτι ακόμη;

Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον φίλο μου Αρά Τζανικιάν, που μ’ έφερε σε επικοινωνία μαζί σας και τον γυμναστή μου Γιώργο Κοντάκη, που με στηρίζει και δουλεύουμε μαζί εδώ και πολύ καιρό.