Տոքթ. Էլէնի Թէոխարուս Դիմատետրի (Facebook) իր էջին մէջ հետեւեալ գրութիւնը տեղադրած է, ուր իր ուրախութիւնը կը յայտնէ Ստեփանակերտի զարգացումը տեսած ըլլալով եւ իր քաջալերանքը՝ Արցախի հերոսական ժողովուրդին

Տոքթ. Էլէնի Թէոխարուս ԼՂՀ արտաքին գործոց նախարար
Կարէն Միրզոյեանի եւ ԼՂՀ Ազգային Ժողովի նախագահ Աշոտ Ղուլեանի հետ

ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΥΚΑΣΟ

Αγαπητοί φίλοι, σας χαιρετώ από την πανέμορφη Στεπανακέρτ, την πρωτεύουσα του Αρτσάχ, ή Ναγκόρνο Καραμπάχ όπως το γνωρίζουν οι περισσότεροι, ψηλά στα βουνά του Καυκάσου. Βρίσκομαι εδώ μαζί με πολλούς άλλους πολιτικούς ακαδημαϊκούς, ερευνητές, στοχαστές, εμπειρογνώμονες για να λάβουμε μέρος σε ένα συνέδριο που διοργανώνεται από τα Πανεπιστήμια Catholic University της Louvain του Belgium, και τα Εθνικά του Ερεβάν και της Στεπανακέρτ και από άλλους οργανισμούς, υπουργεία, κλπ. Θέμα του Συνεδρίου είναι η ανάλυση των συγκρούσεων στον Καύκασο και οι στρατηγικές επιλογές ειρηνικής επίλυσης τους

Το συνέδριο γίνεται για τον εορτασμό των εικοσιπέντε χρόνων από την Επανάσταση του λαού της περιοχής εναντίον της απολυταρχικής σοβιετικής κυβέρνησης του Αζερμπαϊτζάν.

Δεν σας κρύβω ότι αισθάνομαι βαθύτατα συγκινημένη, γιατί από τότε , από τον πρώτο καιρό της επανάστασης βρέθηκα ανάμεσα σε αυτούς τους ανθρώπους, και έζησα μαζί τους τόσο την αγωνία για την έκβαση της εξέγερσης που μετεξελίχθηκε σε ένα αιματηρό πόλεμο, όσο και το μεθύσι της νίκης.

Είναι πρώιμο φθινόπωρο εδώ στον Καύκασο , όλα είναι πανέμορφα και ειρηνικά, η Στεπανακέρτ έχει γίνει μια μεγάλη καθαρή όμορφη πόλη και μόνο οι αναρίθμητοι σταυροί στο νεκροταφείο των Ηρώων θυμίζουν το κακό που είχε γίνει. Χιλιάδες ψυχές στις μυλόπετρες του χάρου, χιλιάδες νέοι άνθρωποι που σκοτώθηκαν για την Ελευθερία, την Δημοκρατία, την Αυτοδιάθεση των λαών, την Αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Σκέφτομαι ακόμη και τους ηττημένους, όχι την δικτατορική διοίκηση, αλλά τον φτωχό κόσμο, το 12% του πληθυσμού τότε, που δεν έφταιγε , δεν ακολουθούσε την ηγεσία του, αλλά πήρε ωστόσο τον δρόμο της προσφυγιάς. Ξέρετε, βρέθηκα και ανάμεσα σ αυτούς, όχι για το δίκαιο του έθνους, αλλά για το δίκαιο του παιδιού που ξυπνάει ξαφνικά σ ένα αντίσκηνο.

Καθώς ερχόμουν, πέρασα έξω από τα νοσοκομεία που είχα δουλέψει σε ατέλειωτα νυχτέρια και όρθια μεροκάματα εκείνες τις εποχές. Ολοκαίνουρια. Το τότε στρατιωτικό και το Μανγκακάν, δηλαδή των Παίδων. Θα ξεκλέψω λίγο χρόνο να πάω να τους δω. Θα είναι γερασμένοι κατά 20-23 χρόνια.

Όπως κι εγώ άλλωστε.