Կին գոր­ծիչ­նե­րը թմբուկ­ներ զար­նե­լով, կի­նե­րու ի­րա­ւունք­նե­րը պաշտ­պա­նող նշա­նա­ւոր անձ­նա­ւո­րու­թիւն­նե­րու լու­սան­կար­նե­րով՝ Ա­բո­վեան փո­ղո­ցով ուղ­ղո­ւած են դէ­պի Հիւ­սի­սա­յին Պո­ղո­տայ: «­Մենք պայ­քա­րում ենք, որ ի­րա­ւա­հա­ւա­սա­րու­թիւն սահ­մա­նո­ւի կա­նանց ու տղա­մարդ­կանց մի­ջեւ, վե­րա­ցո­ւեն այն խտրա­կա­նու­թիւնն­նե­րը, ո­րոնց բախ­ւում է հայ կի­նը հէնց ծնուն­դից: Դեռ չծնո­ւած, ո­րո­շում են՝ մենք ծնո­ւե՞նք, թէ՞ ոչ:

Սե­լեկ­տիւ ա­բորտ­նե­րի (նա­խընտ­րե­լի վի­ժում­նե­րի) թո­ւով Հա­յաս­տա­նը երկ­րորդ տեղն է գրա­ւում աշ­խար­հում, իսկ ծնուն­դից յե­տոյ մենք ստի­պո­ւած ենք լի­նում պայ­քա­րել կարծ­րա­տի­պե­րի դէմ, որ մեր վզին են փա­թա­թում ա­ւան­դա­բար»,- «­Նիուզ»ի հետ ու­նե­ցած զրոյ­ցի ըն­թաց­քին յայտ­նած է քայ­լար­շա­ւի մաս­նա­կից­նե­րէն Էլ­վի­րա Մե­լիք­սէ­թեան: «­Կա­նանց ի­րա­ւուն­քի օր է ա­մէն օր», «­Կա­նայք տար­բեր են», «Ո­րո­շումն իմն է», «Ո՛չ հայ­րիշ­խա­նու­թեա­նը, ո՛չ տէ­րե­րին», «Կ­նոջ տեղն այն­տեղ է, որ­տեղ նա ու­զում է», «­Չեմ լռե­լու», «­Դիպ­լո­մը (վկա­յա­կա­նը) օ­ժիտ չէ», «­Կար­միր խնձո­րը ու­տե­լու հա­մար է», «­Մա­զերս եր­կար է, խելքս ա­ւե­լին» կո­չե­րով՝ գոր­ծիչ­նե­րու հար­թա­կի քա­նի մը տաս­նեակ ներ­կա­յա­ցու­ցիչ­ներ քայ­լար­շա­ւը ա­ւար­տած են Կա­րա­պի լի­ճին մօտ: