­Բե­մադ­րիչ ­Ջի­ւան Ա­ւե­տի­սեա­նի նոր` «­Վեր­ջին բնա­կի­չը» ժա­պա­ւէ­նը հայ­կա­կան գիւ­ղի տե­ղա­հա­նու­թե­նէն ետք իր ծննդա­վայ­րին մէջ մնա­ցած միակ հայ բնա­կի­չի մա­սին է: 2016 թո­ւա­կա­նին հան­րու­թեան դա­տին յանձ­նո­ւե­լիք ժա­պա­ւէ­նը, բե­մադ­րի­չին հա­ւաս­տիա­ցու­մով, սի­րոյ եւ ան­կէ ծնած ինք­նա­զո­հո­ղու­թեան մա­սին է:

­Բե­մագ­րու­թեան հե­ղի­նակ­ներն են ­Ծո­վի­նար ­Խա­չատ­րեան եւ ­Մա­սիս ­Բաղ­տա­սա­րեան: Ե­րաժշ­տու­թիւ­նը կը գրէ ա­մե­րի­կա­հայ ռոք եր­գիչ, եր­գա­հան, «System of a Down» խում­բի մե­նա­կա­տար ­Սերժ ­Թան­կեան:

«Ար­մէնփ­րես» նոր ժա­պա­ւէ­նին մա­սին զրու­ցած է բե­մադ­րիչ ­Ջի­ւան Ա­ւե­տի­սեա­նի հետ:

«­Վեր­ջին բնա­կի­չը» ժա­պա­ւէ­նին նկա­րա­հա­նում­նե­րը ար­դեն ա­ւար­տած են

Իմ նա­խորդ`«­Թե­ւա­նիկ» ժա­պա­ւէ­նին նկա­րա­հա­նում­նե­րը ա­ւար­տե­լէ ետք սկսայ «­Վեր­ջին բնա­կի­չը» ժա­պա­ւէ­նին աշ­խա­տանք­նե­րը:

­Վեր­ջի­նիս նա­խա­գի­ծը նա­խորդ տա­րի` «­Թե­ւա­նիկ» ժա­պա­ւէ­նին հետ ներ­կա­յա­ցու­ցած էի ­Քան­նի 67րդ ­փա­ռա­տօ­նի շար­ժան­կա­րի շու­կա­յին: «­Թե­ւա­նիկ» կը նկա­րագ­րէ պա­տե­րազ­մա­կան ի­րա­վի­ճա­կի մէջ յայտ­նո­ւած գիւ­ղի ե­րեք պա­տա­նի­նե­րու մէկ օ­րո­ւան կեան­քը: «­Վեր­ջին բնա­կի­չը» ժա­պա­ւէ­նին գլխա­ւոր հե­րոս­նե­րը ծայ­րա­յեղ լա­րո­ւած պա­տե­րազ­մա­կան ի­րա­վի­ճա­կի մէջ յայտ­նո­ւած եօ­թա­նա­սունն անց մար­դիկ են:

­Մի­ջազ­գա­յին հա­մա­գոր­ծակ­ցու­թեան ար­դիւնք ժա­պա­ւէն մը

Այս ան­գամ ու­զե­ցի ստեղ­ծել ժա­պա­ւէն մը, որ ծնունդ կ’առ­նէ մի­ջազ­գա­յին հա­մա­գոր­ծակ­ցու­թեան ար­դիւն­քով: ­Ժա­պա­ւէ­նին մէջ ի­րենց մաս­նակ­ցու­թիւ­նը ու­նե­ցած են դե­րա­սան­ներ, ո­րոնք մեծ ճա­նա­չում ու­նին աշ­խար­հի տար­բեր մա­սե­րու մէջ: ­Մեր հայ ճանչ­ցո­ւած եւ սի­րո­ւած դե­րա­սան­նե­րու` Ա­լեք­սանդր ­Խա­չատ­րեա­նի, ­Սօս ­Ջա­նի­բե­կեա­նի հետ գլխա­ւոր հե­րոս­նե­րու դե­րե­րը կը խա­ղան աշ­խար­հահռ­չակ դե­րա­սան ­Հո­մա­յուն Էր­շա­տին` Ի­րա­նէն եւ ­Լիթ­վա­յէն մեծ ճա­նա­չում ու­նե­ցող դե­րա­սա­նու­հի ­Սանտ­րա ­Տաուկ­շայ­տէն: ­Մեր միւս շատ սի­րե­լի հայ դե­րա­սան­նե­րուն` ­Բաբ­կէն ­Չօ­բա­նեա­նի, ­Նա­րի­նէ ­Պետ­րո­սեա­նի, Էլ­ֆիք ­Զոհ­րա­բեա­նի կող­քին կը խա­ղան նաեւ ­Տի­միթ­րա ­Խա­թու­փին` ­Յու­նաս­տա­նէն, Ան­նէ ­Պե­տիա­նը` Ա.Մ.Ն.էն, Ար­մէն Գ­րի­գո­րեա­նը (Գ­րէյ­գը)` ­Ռու­սիա­յէն:

­Ժա­պա­ւէ­նը հայ­կա­կան գիւ­ղի մէջ մնա­ցած միակ հայ բնա­կի­չի մա­սին է

Ժա­պա­ւէ­նին մէջ ներ­կա­յա­ցո­ւած են 1988-89 թո­ւա­կակն­նե­րու դէպ­քե­րը: ­Պատ­մու­թիւ­նը հայ­կա­կան գիւ­ղի տե­ղա­հա­նու­թե­նէն ետք ծննդա­վայ­րին մէջ մնա­ցած միակ հայ բնա­կի­չի մա­սին է: «­Վեր­ջին բնա­կի­չը» ժա­պա­ւէ­նին նիւ­թը կա­պո­ւած է Ար­ցա­խի, ­Սում­գա­յի­թեան ող­բեր­գու­թիւն հետ, ո­րոնք ի­րենց հետ­քը ձգած են հա­զա­րա­ւոր մար­դոց ճա­կա­տա­գիր­նե­րուն վրայ: ­Մար­դոց հետ տե­ղի ու­նե­ցած են բազ­մա­թիւ պատ­մու­թիւն­ներ, ո­րոնք հա­մա­մարդ­կա­յին տա­րո­ղու­թիւն ու­նին: ­Պէտք է ուղ­ղա­կի նկա­տել, պատ­մել...

­Բար­դու­թիւն­ներ, դժո­ւա­րու­թիւն­ներ

Բա­ւա­կան բարդ աշ­խա­տան­քա­յին օ­րեր ու­նե­ցած ենք, դժո­ւա­րու­թիւն­նե­րու շատ հա­դի­պե­ցանք, բայց կրցանք յաղ­թա­հա­րել: Ա­ռա­ջին հեր­թին, ի հար­կէ, ժա­պա­ւէ­նի նիւթն (սիւ­ժէն) էր, որ մար­դոց գրա­ւեց: ­Ժա­պա­ւէ­նի բո­լոր դե­րա­սան­նե­րը սի­րե­ցին պատ­մու­թիւ­նը, գա­ղա­փա­րը եւ սի­րով ցան­կա­ցան խա­ղալ ի­րենց ա­ռա­ջար­կո­ւած կեր­պար­նե­րը: Ին­ծի հա­մար մեծ պա­տաս­խա­նա­տո­ւու­թիւն էր ու­նե­նալ այս­պի­սի խումբ: ­Միայն հա­ղոր­դակ­ցու­թիւ­նը ար­դէն խնդիր էր, կը հա­ղոր­դակ­ցէինք քա­նի մը լե­զու­նե­րով: ­Բո­լոր խնդիր­նե­րը լու­ծո­ւե­ցան շնոր­հիւ ֆիլ­մի աշ­խա­տա­կազ­մի բարձր ար­հետ­սա­վար­ժու­թեան եւ բծախն­դիր աշ­խա­տան­քին:

Ար­ցա­խեան նկա­րա­հա­նում­ներ

Ն­կա­րա­նում­նե­րը ի­րա­կան­ցու­ցինք Ար­ցա­խի, իմ հայ­րե­նի գիւ­ղին` ­Խաչ­մա­չի մէջ: ­Գիւ­ղի պատ­կե­րը ես շա­տոնց նա­խագ­ծած էի իմ մտքիս մէջ` որ­պէս այս ժա­պա­ւէ­նին գոր­ծո­ղու­թիւն­նե­րու վայ­րը, եւ ա­նի­կա յա­ջո­ղու­թեամբ ի կա­տար ա­ծե­ցինք: ­Ժա­պա­ւէ­նին նկա­րա­հա­նում­նե­րը սկսանք այս ամ­րան` Օ­գոս­տոս 8ին եւ ա­ւար­տե­ցինք Օ­գոս­տոս 30ին: ­Մեր պատ­րաս­տո­ւա­ծու­թիւ­նը թոյլ տո­ւաւ 22 օ­րո­ւան մէջ ի­րա­կաց­նե­լու լիա­մետ­րաժ ժա­պա­ւէ­նի նկա­րա­հա­նում­նե­րը: Այժմ ժա­պա­ւէ­նը յետ-ար­տադ­րա­կան փու­լին մէջ է` մոն­տա­ժա­յին, ձայ­նա­յին աշ­խա­տանք­ներ, ե­րաժշ­տու­թիւն եւ այլն:

­Սերժ ­Թան­կեան ժա­պա­ւէ­նի եր­գա­հանն է

­Ժա­պա­ւէ­նին եր­գա­հա­նը բո­լո­րիս շատ սի­րե­լի մարդ, ե­րա­ժիշտ եւ եր­գա­հան ­Սերժ ­Թան­կեանն է, որ այժմ ե­րաժշ­տու­թեան ա­րար­ման ճա­նա­պար­հին է: Վս­տահ եմ, որ հիա­նա­լի աշ­խա­տանք պի­տի ըլ­լայ` հա­մա­հունչ ժա­պա­ւէ­նի ի­րա­դար­ձու­թիւն­նե­րուն եւ ը­սե­լի­քին: Ես ալ մեծ ակն­կա­լի­քով կը սպա­սեմ մեր յետ-ար­տադ­րա­կան աշ­խա­տանք­նե­րու ա­ւար­տին: «­Վեր­ջին բնա­կի­չը» ժա­պա­ւէ­նը պատ­րաստ պի­տի ըլ­լայ եւ հան­դի­սա­տե­սի դա­տին պի­տի յանձ­նո­ւի 2016 թո­ւա­կա­նի գար­նան:

«­Վեր­ջին բնա­կի­չը» եւ «­Թե­ւա­նիկ»

Ե­թէ հա­մե­մա­տենք իմ եր­կու ժա­պա­ւէն­ներս, ա­պա նմա­նու­թիւն­ներ կը գտնենք: Եր­կուքն ալ առն­չու­թիւն ու­նին Ար­ցա­խի հետ, դէպ­քե­րը պա­տե­րազ­մա­կան նոյն պատ­մա­կան ի­րա­դար­ձու­թիւն­նե­րու ֆո­նին (խո­րա­պատ­կե­րին) կը ծա­ւա­լին, բայց եր­կու­քին պատ­մու­թիւն­նե­րը մէ­կը միւ­սէն խիստ տար­բեր են: ­Կը յու­սամ, որ հան­դի­սա­տե­սը կը սի­րէ նաեւ «­Վեր­ջին բնա­կի­չը» ժա­պա­ւէ­նը:

«­Վեր­ջին բնա­կի­չը» ժա­պա­ւէ­նը սի­րոյ եւ ան­կէ ծնունդ առ­նող ինք­նա­զո­հո­ղու­թեան մա­սին է: Ա­տի­կա յոյս կու տայ, որ հա­կա­մար­տու­թիւն­նե­րէ բզկտո­ւող աշ­խար­հին մէջ կեան­քը կը շա­րու­նա­կո­ւի:

­Բայց ժա­պա­ւէ­նը պատ­մե­լը ի­մաստ չու­նի, պէտք է դի­տէ՛ք: