altՈչ շատ հե­ռու ան­ցեա­լին ին­ծի հա­մար պատ­մա­գի­տա­կան ի­մաս­տով նո­րու­թիւն էր Ուր­ֆա­յի մօ­տա­կայ­քը գտնո­ւող ­Կէօ­պեք­լի ­Թե­փէի (հայ­կա­կան` ­Պոր­տա­սար) ա­ռեղ­ծուա­ծին բա­ցա­յայ­տու­մը:

­altՀա­յաս­տա­նի ­Հան­րա­պե­տու­թեան, Ար­ցա­խի, ­Չե­խիոյ, Ֆ­րան­սա­յի, ­Լի­բա­նա­նի, ­Սու­րիոյ եւ ­Միա­ցեալ ­Նա­հանգ­նե­րու 16 այլ հայ լրագ­րող­նե­րու հետ միա­սին, ես եւս հրա­ւի­րո­ւած էի մաս­նակ­ցե­լու «Ա­լիք» հայ­կա­կան օ­րա­թեր­թի 85ա­մեա­կի յո­բե­լեա­

Հար­կաւ դուք ալ ձեր դաս­տա­կին վրայ կը կրէք ժա­մա­ցոյց մը: Ես միշտ հա­ւա­տա­ցած եմ, որ մարդ չի կրնար բնա­կա­նոն կեանք մը ապ­րիլ, ե­թէ իր վրայ ժա­մա­ցոյց մը չու­նի, թէեւ միշտ զար­ման­քով հան­դի­պած եմ մար­դոց, ո­րոնք ժա­մա­ցոյց չու­նին ի­րենց վրայ, ու ե­թէ պէտք ըլ­լայ, շուր­ջին­նե­րուն կը հարց­նեն, թէ ժա­մը

­­altՅա­ճախ մեր մշտազ­բաղ ա­ռօ­րեա­յում, ան­շուշտ ա­ռանց ո­րո­շա­կի մի­տու­մի, աչ­քա­թող ենք ա­նում մեր շրջա­պա­տում գո­յու­թիւն ու­նե­ցող ի­րա­պէս ճա­նաչ­ման ար­ժա­նի այն ան­ձանց, ո­րոնք ի­րենց մե­ծու­թեան մէջ պար­փա­կո­ւած՝ հա­մես­տօ­րէն ապ­րում են մեր կող­քին, ի­րենց ներդ­րու­մով

Ինչ կտրիճներ հերոսացան,
որ դուն տոկուն միշտ մնաս,