Աւելի քան քառասուն տարի Յունաստանի հիւրընկալ ափերուն վրայ ապրելէ ետք, Մայիս 28ին, աչքերը փակեց բազմավաստակ գրագէտ ու դաստիարակ՝ ընկ. Սօս-Վանին (Կարապետ Յովհաննէսեան), որուն առողջական վիճակը քայքայուած էր վերջին մէկ քանի տարիներու ընթացքին։ Ընկեր Սօս¬Վանիի մահուան գոյժը կայծակի արագութեամբ տարածուեցաւ ամէն կողմ եւ ամբողջ յունահայութիւնը մատնուեցաւ սուգի։ Յուղարկաւորութեան տխուր արարողութիւնը կատարուեցաւ Գոքինիոյ Ս. Յակոբ եկեղեցւոյ մէջ, նախագահութեամբ թեմակալ առաջնորդ Սահակ Արք. Այվազեանի ու մասնակցութեամբ Բարաղամեան եւ Խոշորեան Քահանայ հայրերուն։ Յուղարկաւորութեան ներկայ էին գաղութի բոլոր ներկայացուցիչները։ Եռագոյնով պատուած էր դագաղը։ Արարողութեան աւարտին՝ յուզումէն դողդղացող ձայնով դամբանականներ խօսեցան՝ թեմակալ Առաջնորդ Սրբազան Հայրը, Վերապատուելի Գր. Տէմիրճեան եւ Ազգ. Կեդր. Վարչութեան ատենապետ պրն. Ներսէս Յակոբեան՝ որոնք վեր առին ընկեր Սօս¬Վանիի արժանիքները, անոր յիսուն տարուան կրթական, հանրային ու գրական արդիւնաշատ գործունէութիւնը՝ իր ծննդավայր Շատախէն մինչեւ Ատափազար, Պանտրմա՝ Պոլիս եւ հուսկ ուրեմն՝ Յունաստանի զանազան քաղաքներուն եւ Աթէնքի մէջ։ Շեշտեցին՝ Սօս-Վանիի մահով ոչ միայն յունահայութիւնը, այլեւ համայն հայութիւնը կորսնցուց իր իսկապէս արժէքաւոր մէկ զաւակը, որուն տեղը բաց պիտի մնայ։ Յարգելի դամբանախօսները վեր առին հանգուցեալ ընկերոջ հայրենապաշտ եւ հայապաշտ ոգին, անոր անշահախնդիր նուիրումը, նիւթապաշտ այս դարուն մէջ նիւթին հանդէպ անոր արհամարհանքը եւ ի վերջոյ՝ ընկերոջ կեանքը փրկելու համար անոր գաղափարակից ընկերներու զոհաբերութիւնները, որոնք դժբախտաբար չկրցան փրկել անոր թանկագին կեանքը։ Գերեզմանատան մէջ, հողակոյտին առջեւ Հ.Յ.Դ.ի կողմէ յարգանքի վերջին խօսքը ըրաւ ընկ. Երուանդ Մանուկեան։